Search

infedream

INFE Macedonia official website

Avadarxi Quartet со „(Waiting at the) Turnstiles“ вечерва во МКЦ

(5 март 2020)

Avadarxi Quartet – „(Waiting at the) Turnstiles“
Вечерва во галеријата на МКЦ ќе се одржи концертната промоција на албумот „(Waiting at the) Turnstiles“ на групата Avadarxi Ensemble. Овој концерт ќе биде единствена прилика да се чуе музиката во живо и ќе биде со ограничен капацитет.

Aлбумот „(Waiting at the) Turnstiles“ претставува запис на еден спонтан композиторско-импровизаторски процес, кој звучно се наоѓа на тромеѓето на креативниот џез, современата класична музика и амбиенталната бучава. Снимката е направена на 11 јануари 2019, во сала „Фросина“, од страна на искусниот тонски снимател Ален Хаџи-Стефанов, кој успешно ги доловува сите тонски суптилности како на инструментите така и на собата каде што се снимени, со што овој албум покрај музичкото, нуди и едно поинакво звучно-акустичко искуство. Албумот ќе биде достапен за преслушување и купување преку Bandcamp платформата на King Gong, oд 1 март.

Avadarxi Quartet е група формирана во 2019 година, како своевидно продолжение на истоимениот ансамбл. За разлика од Avadarxi Ensemble, кој беше посветен на изведување композиции од авторскиот опус на Јордан Костов, музиката на квартетот се состои во најголем дел од слободно импровизирана атематска или монотематска музика. Составена е од искусни музичари, кои зад себе имаат преку 30 албумски изданија со артисти како Fighting Windmills, Svetlost + Odron Ritual Orchestra, Molokai, Баклава, Ensemble Moderne, Avadarxi Ensemble, Andreas Günther, Peter van de Loht, Roman Stoylar…

Avadarxi Quartet:
Нинослав Спировски (кларинет / сопран и тенор саксофон)
Јордан Костов (хармоника)
Дамјан Грујо (тапани / удиралки)
Дени Омерагиќ (контрабас / електроника)

Билетите по симболична цена од 100 денари ќе може да се набават од билетарницата на МКЦ на денот на настанот. Поради специфичоста на просторот истите се во исклучително ограничена количина.

28-29 март: Жељко Бебек ќе настапи во Македонска филхармонија

Безвременскиот Жељко Бебек со својот бенд ќе настапи во Скопје, со два концерта, во Македонската филхармонија, на 28-ми и 29-ти март.

Легендарниот Жељко Бебек со својот бенд ќе ни овозможи во навистина раритетниот простор на Македонската филхармонија, конечно, да ги слушнеме во живо безвременските хитови од „Sanjao sam noćas da te nemam, „Sve će to o mila moja prekriti ruzmarin snjegovi i šaš“,„ Selma“,„ Ima neka tajna veza“, „Doživjeti stotu“…, потоа „Oprosti mi što te volim“, „Laku noć, svirači“…, па сѐ до актуелните песни од последниот албум на Бебек – „Ono nesto nase“, како и „Ako volis ovu zenu“, „Ljubav ko iz pjesme“ и други, со кој ги наполни буквално сите концертни сали во регионот.

Да потсетиме, во најголемата група на Балканот на сите времиња „Бијело дугме“, поминаа уште двајца пејачи, ама покрај Горан Бреговиќ, посебен белег на бендот со дури шест албуми даде токму Жељко Бебек, неприкосновен вокал, кој ги отпеа најголемите песни на бендот, а и по „Бијело дугме“ успеа да направи многу респектабилна соло кариера.

Во Македонската филхармонија сѐ ова ќе биде споено во едно. Иако изгледа неверојатно за толку голем пејач, ова е првпат во неговата кариера Жељко Бебек заедно со својот бенд да настапи соло во Скопје.

Влезниците се пуштени во продажба утре наутро во 9 часот, на следниот линк, како и на продажните места во мрежата на организаторот на концертот и земјата и онлајн .

Жена-авторКА! Како тоа моќно звучи!

Не знам колкумина од вас го сретнале овој податок, но еве, во некои други векови, големи креативки, кои со своите дела го превртувале времето во кое живееле, морале да користат псевдоними, само за да не се дознае дека тие се тие.

Да тргнеме од најпознатите, на пример познатите сестри Бронте за своите првични дела користеле псевдоними, затоа што ги користеле своите соседи како инспирација за ликовите во нивните книги. Ен Бронте романот „Закупничката на замокот Вајлдфел“ го објавила самата потпишувајќи се како Ектон Бел. Нејзината сестра Шарлот ги објавила „Вилет“ и „Џејн Ер“ под псевдонимот Карер Бел, а Емили Бронте, за историскиот „Оркански височини“ се нарекла себе си Елис Бел.

Ако ви се верува, некои женски авторки во 19 век, кога авторството се сметало за машка професија, користеле дури и машки имиња, а тоа е Мери Ен Еванс, која пишувала како Џорџ Елиот. Еден пример е Амандин Орор Лисил Дипен, позната била како Жорж Санд, а Џејн Остин го користела псевдонимот “Лејди” .

Најпознатото дело на Луиза Меј Алкот, „Мали жени“, беше објавено со нејзиното име, но често користи прекар, за да напише сензационални готски трилери со заговор што се смета за несоодветен за жена од 19 век.
Овој податок, што се однесува на книжевноста, го слушнав на една од обуките за џендер баланс, родова рамноправност, и само навидум е смешно што ги натерало тие жени да го прикриваат своето перо зад машки имиња.

*****
Еден и нешто повеќе век потоа, се чини се е променето. Дека жените се слободни да напишат што сакаат, да креират. И тоа во било кој дел од светот. Не велам дека не е така, но велам и дека не е така, баш сосема како што изгледа. И се уште во правописот наместо авторка, се користи жена-автор (во машки род)!

На пример, ние се уште би имале предрасуди доколку една жена напише „послободна книга“, или нацрта „послободен цртеж“, за разлика од маж, кому никој не би му го зел за толкаво зло и би му било простено уште истиот момент.

Во секој случај, и јас, иако не се сметам себе си за феминистка, можеби правам некоја несвесна позитивна дискриминација, што двојно ме одушевува кога ќе видам жена автор, многу повеќе отколку маж автор.

Во таа смисла деновиве посебно ме одушеви што музичка авторка на целиот нов албум на етно групата „Баклава“ , „IV“, кој во едно ги спојува културните разлики на Балканот и пошироко, во кој се пее на повеќе јазици, и во кој во секоја музичка тема посебно се „опеани“ многу егзотични бои, е самата вокалистка Елена Христова.

И, побрзав да се пофалам пред пријател но тој очигледно понесен и од секојдневните апсурдни „нијанси“, побрза да ме побие дека албумот е нешто туѓо и дека тоа автортсво не е нешто што го интересира .

-Тоа е група која во самото име не отсликува ништо оригинално македонското, а сега со својата музика и тоа го потврди. Ние пееме на македонски јазик и наши песни треба да бидат македонско етно, да се прави само во македонски стил, вака светот ќе помисли дека сме без јасен идентитет!, гласеше неговиот одговор, кој ме остави без зборови, познавајќи го и него дека е љубител на групата а и љубител на различна, посебно етно, музика, но и голем фан на Дарко Рундек, значајниот гостин на албумот.
На следното прашање, упатено кон него, дали доколку машко , еве Рундек ги компонираше песните како етно- микс од повеќе етноси и јазици, ќе го имаше истиот анимозитет и же го искоментираше истото, бидејќи самата музика ја познава и ја дозволува оваа слобода, не искоментира ништо значително, што би било во полза на мојот став.

Тоа, несвесно, се уште ја пробива предрасудата дека на авторките им се фаќаат кусури“, дури и каде што ги нема, и не би требало да ги има.

Жената сега е слободна да живее и следствено на тоа и да креира нешто ново, поунивезално. Времињата се сменети и скршени се прангите во кои со векови бил заробен нејзиниот интелект. Таа била заробена, во простор и време, и не случајно и е создаден тој претстоен празник 8 Март ( без разлика на различните толкувања, прифаќања или неприфаќања од жените) . Жената сега по сопствена желба се движи и циркулира низ сите меридијани, впива разни култури, се изразува и сето тоа е одраз на една поширока вистина. Оттука, нејзината слобода е веќе неограничена. Нејзината инспирација. Нејзиниот концепт. Нејзината визија. Нејзиниот стил. Нејзината волја.

Но, да се вратам за миг повторно на музичкото авторство на Елена, секако знам дека во Македонија понекогаш одредени дела и песни биле потпишани од музички авторки, но нивниот број е многу мал, незначителен ( да ги споменам Калиопи, Марга Весковска, Весна Малинова, Маја Павловска, Мијата,…). Или, со помал интензитет, отколку сега нејзиниот.

Овој пат она што ме охрабри и понесува кон една поголема ведрина е фактот што неа, од другата страна на балансот, во пресрет и излегуваат бројни мажи музичари, инструменталисти, а и самите тие автори. За да ја предлабочат и обработат нејзината визија, да ја дообојат и да и вдахнат живот, да и дадат поголема колоритност, да и нацртаат форма . Едноставно таа како да владее над сите нив, преку една умешна уметничка доминантност. А тие како сето тоа да го претвораат од илузија во вистина, од сон во јаве.

Инспиративно и заслужува восхит. Повикува на погледнување на смело откриениот нејзин внатрешен свет, на внатрешните и неоткриени досега авторски вредности, исчекор без ограничување, дело кое шепнува една голема вистина- жена авторка!

О, брилијантно!

Ох, и колку моќно тоа звучи!

И се надевам и верувам дека ќе поттикне да се појават уште многу авторки, тие одважно да ги изнесат на виделина своите музички визии, и, каков спој и да е, сите тие ќе носат една посебна боја, посебна уникатност и сензибилитет. Зошто, жената авторка е се уште недоволно откриен, но пребогат свет, и треба само малку повеќе храброст за да се открие.

Жената авторка, таа е чист извор кој треба да блика со се поголем и посилен изблик.

Валентина Ѓоргиевска Парго

ТАТЈАНА ГОГОСКА: За Евровизија мора да имаш одлична песна, одлични вокали, осмислен настап и лобирање!

Повеќемина, штом го прочитаа, сигурно веднаш го познаа Вашето име, Татјана Гогоска, како првата Шефица на македонската делегација на Детска Евровизија. Да се потсетиме, колку време помина, како се случи тој избор и што беше она најубавото од тоа преставување, со Викторија Лоба и Марија Арсова?

– Првата Детска Евровизија се случи во ноември во Копенхаген- Данска „далечната“ 2003. година. Помина многу време, но сеќавањата се се уште живи , затоа што откако ЕБУ 2002. година објави конкурс за учсецнци на Детската Евровизија, јас како тогашен уредник на најуспешната редакција во МТВ, Програмата за деца и млади, го пријавив нашето учество и сега се сеќавам колку бев среќна што Македонија влезе во таа музичка приказна за деца. Најнапред бев во ЕБУ во Женева на потпишување на Декларација за постоење на Детска Евровизија и тоа ми беше многу убаво искуство. Инаку во Копенхаген се беше организирано како под конец, проби, дружби, техничка изведба. Носевме седум девојки , Марија и Викторија вокали, три придружни вокали и две балерини. Се на се направивме убав проект забележителен. Најубавиот момент од таму беше на една пауза седиме во нашата македонска просторија и девојчињава почнаа да пеат акапела од песна на Бритни Спирс кои пееја на крај пред доделувањето на победникот. Јас излегов да земам нешто и главниот тон мајстор ми вели: „Вашите деца пеат фантастично, вие сте најсреќната шефица тука. Браво. Секоја чест и отиде да им каже браво и ним“. Ете тоа се нешта кои не се забораваат, тоа е всушност успех..

Она што остана како подолг спомен од првата детска Евровизија, Марија се повлече, Викторија стана поп ѕвезда. Се препознаваше ли дека ќе продолжат со музика, барем еве кога зборуваме за Викторија?

-Марија беше веднаш избрана од тие скоро 300-та деца што дојдоа на аудиција, Викторија малку доцнеше но, ја преслушавме и знаевме дека тоа е тоа спој. Моја идеја во старт беше повеќе деца да вклучиме. Јас бев сигурна дека Марија, инаку ја знаев од „Златно славејче“ и како 10-годишно девојче ја носев на Фестивал во Раденци Словенија –„Деца пејачи“- кој всушност беше предвесник на Детската Евровизија, пееше и победи таму, и сметав дека е жалосно Марија да не биде дел од естрада, но таа едно време до факултет беше и потоа се повлече. Одамна живее во Англија, стана дипломиран психолог, знам зошто не продолжи и ги среќавам родителите и штета за таков вокал. Викторија мислев дека со глума ќе се занимава, но ете таа ја одбра музиката е сега е во тие води веќе подолго време.

Следуваа уште неколку детски Евровизии, кои ги предводевте. Кои беа тие? Неколку пати имавме можност да се најдеме високо на табелата, но се најдовме и на дното.

-Јас бев на Детската евровизија во Букурешт но не ја предводев туку таа 2006. ЕБУ смисли состанокот за „Големата“ Евровизија да се одржи за време на Детската таму па бев со нашата делегација, а следната 2007. го изработив токму како проект Детска Евровизија и победија Росица и Димитар од Неготино, повторно со комплетна осмислен настап ги вклучив децата кои пееја на Домашниот избор и беа на второ, трето, четврто место . Така покрај пејачите имавме тапанар од Делчево, виолинистка од Тетово и две балерини кои јас сакав на лизгалки да бидат на сцена ама не ни дозволија па варијантата беше ролшули па и тоа отпадна но сепак беа одлични. Поминавме одлично. Децата беа врв професионалци во виситнска смисла, котиравме многу високо цело време и завршивме на петто место (се уште највисокото од било која Евровизија) . Тоа беше проект кој го изработив онака како што замислував, согласно учесниците и песната со визија и со борба и успехот таму дојде…Но, тука секогаш зависта и љубомората ја засенуваат професионалната среќа на човекот .


Кој беше принципот на подготовки на екипата, избор на пејач, на песна, промотивни настапи, лобирање, претставување? Помогнаа ли МРТВ како куќа, но и државата, во доволна мера?

– За Евровизија треба да имаш 4 елементи кои се многу важни и тие да бидат соврѓени за да стигнеш до врвот, мислам за Детската врвот е топ 5 , за Големата врвот се топ 10 –топ 3. Мора да имаш одлична песна, одлични вокали, осмислен настап кој е забележителен и она четвртото, лобирање. Јас знаев тоа како се работи и 2007. го покажав . Во Евровизијата важни се поединците што ја работат МРТ е само заднината која зависно, може многу да ти ја отежне работата наместо да ја олесни, а може со подршка да направи полесно да оди подготовка. Таму екипите, делегациите се сами на себе и најмногу зависи од Шефот на делегација, но и од членовите дали се конструктивни или деструктивни.

Што од сите детски Евровизии го сметате за најголем успех? Но, и од бројните Тв проекти за деца кои ги уредувате во МТВ?

-Веќе кажав Ротердам 2007-ма е најголемиот успех на Детска евровизија и мој и на МРТ досега , а од проектите во МТВ во кој бев автор или уредник има навистина многу. На врвот на табелата како Автор се „Дајте музика„ „Во светот на бајките “ “Канал Де“….дури и не ми текнуваат колку многу беа. Како уредник стоев и работев со екипите на бројни проекти најдраг и најтежок по секоја телевизиска структура е серијата “Големи и мали“ која е вистински професионелен производ продукциски за деца.

Еднаш се најдовте и на местото Шеф на евровизиска делегација со Каролина Гочева, во Хелсинки 2007. Некои работи одеа лесно, некои со одредени проблеми, но кажете ни генерално, бидејќи вие сте единствена која предводела екипа и на “малата” и на ” големата” Евровизија, што е полесно и поблагородно?

-Сакав еднаш да ја водам Евровизијата т.н.голема и ете 2007. тоа се случи. Најнапред сум благодарна дека овде имав подршка во МРТ за домашниот Избор кој го направивме Евровизиски во мало, од сцена, содржина, гости за шоу програма и начин на гласање со вклучувања од сите македонски поголеми градови. Со победата почнаа подготовки за матерјалот и сето тоа одеше ок. Бев на ждребање и состанок на Шефови, преубаво искуство и днеови со колегите од Европските центри, веќе со многу се знаев од Букурешт. Проблеми настанаа пред заминувањето, околу сценскиот настап за кој имав визија иако по сите недоразбирања производот беше тој и беше супер. Таму влеговме во финале, затоа што не оставив на случај да не влеземе. Многу работев на лобирање преку нашите Амбасади, МНР…. Таму беше се организирано, влеговме во финале. Имам од таму два моменти незаборавни : едниот е кога влеговме во финале излеговме на сцена и потоа низ ходник полн со факели до прес центарот, а вториот на првата проба за финале , бидејќи имаше секоја делегација по две возила ,едно за шефот на делегација и кога ме однесоа до влезот, до мене се паркира возилот на „Лорди“ кои беа победници 2006. година. Нормално поздравување, влеговме заедно , така едно баш гламурозно чувство. Тогаш бевме 14-ти во Финале и беше не успех во Топ 10 ,но сепак со забележителен настап. Инаку за работа Детската е полесна но Големата е со овеќе можности за креација ,според правилата на ЕБУ.

И кога ја напуштите МТВ продолживте со работа со деца, но зад камерите, а на сцената. А сега повторно актуелна е и серијата која пред скоро 30-тина години вие како автор ја донесовте пред тогашната многубројна публика “Дајте музика”.

-Да, работев со деца после МТВ 8 години. Имав свој Детски креат ивен центар со драмско ,ликовно и музичко студио. Работев драмски проекти, музички ,децата ги носев на гостуања,фестивали.Правевме изложби,ивенти, гостувавме на манифестации, издадов и четири книги од кои три за деца . Плоден ,напорен период . Да ,сега некои луѓе со дозвола на мојата матична куќа ,на која и донесов многу награди признанија и успешни проекти, правеа продолжение на Дајте музика кое е мое авторско дело (идеја, концепт,сценарија) и без да ме испочитуваат како автор ја снимија. Две нешта ме болат. Првото што не ме прашаа како автор за дозвола а второто што направија бледа копија од она што беше Дајте муика како деценски бренд. Така што најголемиот мој професионален успех на тв продукција и најголемата среќа ми се претврои во немир, па сега морам на Суд да го докажувам моето авторство т.е. нивната кражба на моето авторско дело. Но, човекот во животот се соочува со разни тешкотии со кои треба да се бори. Како автор голем успех ми е и државната награда на анонимен конкурс за драмски текст . Мојот текст “Најденко во магичниот круг“ се вброи во наградените три текстови 2015. година и влезе во книгата Современа македонска драма. За жал ,никој се уште не ја поставил, театрите се уште ги преферираат Трнорушка, Пепелашка, Снежана наместо една нова приказна од домашен автор. Но, се надевам дека еден ден некој режисер или продуцент ќе ја земе во рака и ќе реши да се заигра на некоја сцена, затоа што и покрај ветувањата од неколку театри изгледа системот кај нас е јас да молам да ја постават. А тоа не ми доликува.


Се наближува годинешната Евровизија, која ќе се одржи во Ротердам, а нашата земја ќе претставува младиот пејач кој чекори по светот, Васил Гарванлиев.Сосема пред крај на оваа средба, какво е вашето мислење за годинешниот избор на пејач?

– Ротердам е среќен град за нас Македонија. Васил Гарванлиев е едно од „моите деца“ така ги викам оние што ги следев како деца а пееја, глумеа, цртаа и бев дел од развивање на нивната креативност. 2007. година го викнав да пее на домашниот избор за Евровизија,тогаш живееше во Америка и оттогаш не сум го видела , си пишавме скоро да му честитам. Јас го подржувам Васил, за мене изборот на него како пеач е супер и му посакувам многу среќа и смиреност во подготовките. Многу е важна песната, јас не сум ја чула песната. Прочитав кој му ја прави и е добро што не е тим кој секоја година или преку една го слушаме. Се надевам дека ќе има одлична песна, не се сомневам во неговиот сценски настап но за да има успех се сомневам во организацијата и лобирањето на делегацијата на МРТ. Во секој случај радосна сум што има шанса да оди на Евровизија.
Во очекување сме и на песната која ќе не претставува. Денес, по повеќе од деценија од вашите евровизиски ангажмани, ги следите ли активно Евровизиите, нивните пејачи, песни? Имате свој фаворит меѓу досегашните македонски евровизиски песни?

-Ја следам Евровизијата ,како што спомнав посакувам одлична песна да има Васил т.е. да има што да испее. Од досегашните претставници после 2007-ма па и воопшто за мене најдобра беше Калиопи со „Црно и бело“ . Тоа беше топ настап, песна, вокал..се беше супер, а и Калиопи си ја заврши работата со лобирање сама.

Валентина Ѓоргиевска Парго

МИХАИЛ МИРЧЕВСКИ, млад гитарист: Мојот професор Јанко Узунов ме учеше да свирам со душа!

Младоста е нераскинливо поврзана со музика, но посебна радост внесува кога млад човек се посветува на музиката и тоа го прави со целото свое битие.

Еден од тие млади гитаристи, чие време допрва доаѓа, е матурантот Михаил Мирчевски, од неодамна и дипломец во Музичкото училиште “Узун” .

Во ова свое, прво, интервју ни открива за себе.

Неодамна се случи традиционалниот концерт на Музичкото училиште “Узун” каде по речиси десет години обука дипломи добивте Вие и Александра Станкоска. Освен целиот концерт, на кој бевте во инструментална прудружба на настапувачите, исто така и соло изведовте импресивни дела на гитара, на кои преполната сала одекнуваше од аплаузи. Но, пред да поразговараме за сето тоа, на почеток да се осврнеме на прашањето, кога се појави желбата, како почнавте со музика и зошто токму инструментот гитара?

-Желбата се појави од многу мал, од детска игра. Кога бев мал вујко ми ми купуваше гитари ама оние што се играчки, и не знам ни самиот зошто, но, едноставно само видов гитара и им реков на моите дека сакам да свирам на гитара. Тогаш тие ме запишаа во школото “Узун” и како, се вели,”останато, е историја”, се смее.

Тогаш бевте деветгодишно дете, се сеќавате на првата средба?

-Првиот учител по гитара ми беше чичко Јанко, јас така си го нарекував, дека навистина бев дете, а инаку се сеќавам на се. Памтам дека јас почнав со часови кај него на 05 февруари 2010 година.
Учениците на Узунов имаат посебна почит и посебен однос кон својот професор, некогаш тет- а- тет, а и сега откако го нема, со продолжување на делото го негуваат тој пиетет. Што е она што ве прави посебно осетливи кон Узунов, но, патем, и кои беа најважните совети и насоки кои од него ги добивате?

-Па, јас од него научив доста добро да свирам ритам, затоа што маестро Јанко свиреше маестрално ритам и свиреше многу со осет. Секогаш ми велеше “свири си со душа и остави ја раката да си ја врши својата работа” . И свирам како него ритам, до ден денес.

По десет години поминати во училиштето Вас ви беше врачена диплома за успешно завршување на сите можни курсеви. Временски, тоа му доаѓа средно и факултет. Но, тука е и несебичната поддршка од родителите, кои ве носеле на часовите. Дали и тие имаат допир со музичката уметност?

-Не се музичари, само знаеле дека сакам да свирам. Тоа беше доволно за како родители да ми излезат во пресрет на желбата.
И,еве, неколку години откако маестро Узунов го нема, продолжувате во школото, со неговата музичко брачна партнерка Жаклина Узунова. Колку се пристапот и обуката исти, слични или различни?

-Кога почина маестро Јанко за мене беше голем шок, бидејќи тој беше мојот голем идол, учител, педагог, пријател, од него го црпев целото знаење, тој ми беше од голема помош. Во тој момент посакав да се откажам и направив пауза еден период, но љубовта кон гитарата и музиката ме поттикна да продолжам понатаму во естрадната школа, каде драгата Жаклина Узунова ме прими со восхит, дека продолжувам понатаму. Таа ги правеше сите работи да бидат полесни и правеше се да продолжиме понатаму. Часовите беа слични, но секогаш фалеше нашиот чичко Јанко.

Одевте ли паралелно и на други обуки?

– Да, учествувам во оркестарот на КУД “Орце Николов” и во училишниот бенд кои се под водство на маестро Јовче Петковски, со кои сме учествувале на градски и државните натпревари и ги освојувавме максималните 100 бода. Победата, Првата награда. И оваа година ќе правиме концерт, почнуваме да подготвуваме аранжмани за концертот.
Што претставува за Вас гитарата, свирите ли и на некој друг инструмент?

– Па, мене гитарата ми значи симбол за среќа, едноставно тоа имам да го кажам што ми значи. А, знам да свирам на тамбура и малку на тапани.

Кои се ваши најомилени дела за свирење, најомилени песни, гитаристи?

-Омилени дела за свирење се хеви метал и рок, а има многу песни што ми се омилени а исто така омилени гитаристи ми се Jim Root, Zakk Wylde и Kurt Cobain.
Прашање по прашање доаѓаме до најглавното. На самиот концерт вие отсвиривте генијални дела за гитара, кои се чини само самиот автор Узунов, можеше да си ги отсвири. Ги слушнавме и “Звучна фантазија” и “Виртуозна коњаница”. Но, отсвиривте со каква маестралниост и леснотија , што се чинеше едноставно како да берете гроздови. Никој веќе не го поставува прашањето дали и понатаму ќе се едуцирање за музика, туку каде?

-Едно сум сигурен, дека за музика цел живот ќе се едуцирам, а за запишување има за тоа се уште време.
Што да очекуваме од Михаил во иднина? Како ја замислувате и посакувате својата гитарска иднина?

-Да очекувате да бидам успешен музичар, инаку сакам иднината да биде голема и успешна. Се надевам дека ќе успеам да се запишам на Музичка академија и дека ќе продолжам понатаму со гитарата бидејќи таа ми е голема љубов.

Валентина Ѓоргиевска Парго

Познатиот караоке мајстор Мето Ди Флеш, сними песна “Те чекам”

Откако минатата година официјално “се врати” на сцената, со неговата прва соло песна “Да не е млако”, Мето Ди Флеш сега објавува втор сингл насловен “Те чекам”. Нумера во модерен, динамичен, фанк стил.


Карактеристично за новата песна на Мето Ди Флеш, за која тој ги напиша музиката и текстот, е што соработува со повеќе музичари преку интернет од разни држави. Главното студио е во Струга, кај него, каде што покрај неговиот вокал, а свири и на гитара, пеат уште и Марија Мечкароска и Владимир Нестороски. Во Скопското студио на Стефан Петаноски, Ѓоле Максимовски свири бас, а пее Ана Петаноска. Во Американско студио, пак, саксофонистот Томи Леб снима брас секција, додека во Варшава, Полска, Зоран Кречо прави мастеринг на траката.
Видеото е во продукција на “Flash Production” од Струга и претставува „журка“ во охридскиот скејт парк која подоцна се префла низ охридските улици, каде што своите лудории и вештини ги претставува скејтерот Мартин Ристевски.

МИНАТАТА ГОДИНА МЕТОДИ ПРЕКУ ЕКСКЛУЗИВНО ИНТЕРВЈУ, НА ИНФЕ НИ ЗБОРУВАШЕ ЗА СЕБЕ.

Стружанецот Мето Ди Флеш, некогаш авангарден рокер, последниве децении е актуелен низ целата држава со неговите караоке настапи по познатите кафулина и клубови. Задоволен од приемот и на оваа песна најавува дека нема да застане тука и ќе се труди редовно да ги изненадува фановите со нов снимен материјал.
Видео промоцијата на новата песна на Мето Ди Флеш ја направи на неговиот You tube канал, а таа во наредниот период ќе биде промовирана на неговите настапи во живо.

Баклава во МКЦ – концертна промоција на албумот „IV“

ВЕЧЕРВА, 28 февруари 2020, со почеток од 21 часот во МКЦ (сала Фросина) ќе се одржи концертна промоција на албумот „IV“ од Баклава. 

Специјални гости ќе бидат Дарко Рундек, Петар Младеновски, Борис Минов, Александар Спасовски, Симе Златков, Бранко Илиевски, Дарко Попов и Гоце Лалковски.


Baklava ft. Darko Rundek – Ruzmarin



Билетите се достапни на билетарница во МКЦ и online преку:

 https://bileti.mkc.mk/index.php?id=651

Коста Бургов напиша книга за своите успеси, но и за своите патила и маки

Коста Бургов, добро познат на јавноста како упорниот струмички кантавтор за холивудски дејци, верувале или не, напиша книга за својот живот и, откако ќе му ја редактираме, наскоро ќе ја испечати. Во меѓувреме добива пофалби и сертификати за неговите фб слики, но од друга страна се измачува да ја наследи пензијата од неговите родители, зошто нека други приходи за егзистенција.
-Сонот ми се оствари и преку уметничките дела портети, создадени по моја идеа, а од златните раце на Светислав Цеце Трајковски, добивме сертификати од целиот свет. Преку нив за мене се дозна од Мексико, Пакистан, Украина, Турција, Романија, Данска. Достигнавме светска слава преку сликите, ме запозна светот.
Бургов без тоа не би можел да живее.

-Уметноста е мојот живот, во песните мои пеев за легендите, сега преку сликите го оживеавме стариот Холивуд златното време на Холивуд . И книгата ќе се вика “Музиката е мојот живот” а во неа јас го опишав мојот живот, семејството од кое потекнувам, мојата мајка а и тетка ми убаво пееја. Од нив го наследив талентот.Јас уште како дете живев за уметноста, а во книгата ќе се зборува се за мене за моето творештво, но и за помалку пријатни нешта, оти истрпев многу неправди, направени кон мене, кон моето творештво. Јас живеам за музиката, но и мака мачам од луѓе нелуѓе. Ќе споменам дека од пиом не ми помогнаа за семејната пензија да ми ја дадат, и веќе три години низ лавиринт се вртам од неправда од доктори, таканаречени доктори, кои се митаџии и само пара им е во главата. Тие не ги ценат извештаите од нивните колеги, а од пиом гледаат да им погодат на големите политичарите и малку да дават на народ. Многу ми е тешко од неправди, ми кажуват дали сум имал апчиња да си купам оти ќе ме одбијат, преку управен суд ме одбија сега виши суд решава. Многу ми е тешко од неправди не знам самиот како ќе излезам. Преку уметноста наоѓам утеха, иако срцето ми плаче солзи крвави ронам од неправди од некои доктори , кои ме оставија без ништо.
За крај, Бургов вели дека преку сон му се укажал дека треба да снима песна и да се бори во животот. Тоа му е аманет од родителите, за кои ќе сними песна, што ќе му биде химна.

JOHN DAWTON: Hello Friends, debate, argue, make friends and have fun, that is ” just” an Eurovision!

*******Hello John. At the beginning it would be good to introduce Yourself in a nutshell.

  • Hello, my name is John Dawton, I’m 26, adn from London. I love singing, sport, travelling, and languages! I speak five of them, English, French, German, Russian and Slovene.
    How, and when did Your enthusiasm for Eurovision begin, which was the first Eurovision you watched on TV?
  • I have watched Eurovision since I was a child, but seriously started following it in 2006, when Lordi won for Finland- what a year!
  • Which song has made the strongest impression on You so far?
  • -In Eurovision, I’d say Tomorrow by Gianluca (Malta 2013), it was such a happy, fee-good song! Mainstream, probably Grace Kelly by Mika, he’s a hero of mine.
    Do you have Your own collection of Eurovision CDs or emblems? Do you shop online?
    -I have a shirt from Stockholm I bought at the Globen in 2017, the year after they hosted it, I should buy more hahahaa!
    Since, we now have the privilege of having all the Eurovisions available on Youtube, do you follow/watch those Eurovisions when You were not born?
  • Of course I do! I love the 1950’s contests, the orchestra and I love how everything seems to have moved with the times, too!
    Do You have any special favorites from the past?
  • I’d say Sti Fotia by Alex Panayi (Cyprus 1995) from two years after my birth, I love the ethnic sounds in it!
    What song did You like this year, from what we’ve heard so far?
  • So far, France is my number one favourite! (The Best in Me, Tom Leeb) Many fans disagree, but hey, that’s life!
  • Great Britain is a country that has won the Eurovision Song Contest, sent hits in paat, sent big European stars, but seems not very interested in the Eurovision Song Contest and about high ranking. In General, how is the Eurovision mood among the English? Do they attend/watch this festival or not enough?
  • Ah, the UK question.. Hahahaha! Many people watch, but thanks to comments during commentary many people regard Eurovision as a big joke, and that really disapoints me, I love the contest and always will
    What is Your favorite song from the all english representatives, so far?
  • Can I have two? Katrina and the Waves (Love Shine a light) and Jade Ewen (It’s My Time) one of only a few UK entries I actually like!
    Do You know the Macedonian representatives and songs? Macedonia first appear at the Eurovision Song Contest in Birmingham.
  • I do know Macedonia’s entries, my favourite would be Kaliopi’s 2012 entry, Crno i Belo, what a voice! Also, Eye Cue were fantastic, bravo!
    How do You feel about the other countries using English language. Do you like it or not?
  • I think people should be free to sing in whatever language they choose, but also that the singers should be comfortable speaking the language rather than just singing it! Makes it a more genuine performance, in my eyes.
    What may be the direct reason for this interview is that You also sing, very good . And You make cover versions of popular songs. How many songs have You performed so far? Have Youu been thinking about making Your own version of Your favorite Eurovision songs?
  • Ah, yes. As I said earlier, I just love singing! I released my frst EP in 2015 (available on SoundCloud, JohnDawtonMusic) and am preparing another very soon! I’ve covered about 15 songs from around the world, from countries such as South Africa, the UK, and many more! I’ve already covered a few Eurovision songs, including my favourite, Tomorrow! I hope to also make a properly recorded and produced Eurovision covers album one day, that would be so cool!
    This year You decided to go to Eurovision to watch it in Rotterdam?
  • I haven’t decided yet, but it’s a dream! If I can go, I will for sure, if not, another big party with friends at my house!
  • Finally, what would You recommend to other fans across Europe. We are like family and constantly following everything that is going on and related to Eurovisions. Tell us Your message too.
  • – Hi there, other fans across Europe! Keep following this contest! Debate, argue, make friends and have fun, because this contest is nothing without the fans! What an honour it is to be part of such a community!
  • Valentina Gjorgievska Pargo
  • Copyright

Blog at WordPress.com.

Up ↑