Search

infedream

INFE Macedonia official website

Гоце Илиески на Нова година објави песна, „Тоа остана“

„Нека Новава 2019 година Ви почне со мојата нова песна која е со мошне интересен, весел и мелодичен ритам, песна која што преку својот ритам се надевам ќе ги згрее сите срца во овие зимски денови. За оваа песна ќе снимам видео запис“, за време на новогодишната ноќ  објави Гоце Илиески Балада за својата нова песна.
Песната носи наслов „Тоа остана“, музиката и текстот се негови, а аранжманот на Славко Ристески.
-Среќна Нова 2019 година! С Р Е Ќ Н И  П Р А З Н И Ц И !, во својот допис посакува Гоце Балада.

 

Advertisements

Коста Бургов им се обраќа на своите колеги музичари за финансиска поддршка!

kostaОтако неговите документи за продолжување на пензијата на неговиот татко не успеаја да добијат зелено светло, струмичкиот кантавтор Коста Бургов е на работ на егзистенцијата. Пратил писма до сите релевантни луѓе и институции, одговор не добил. Затоа сега се обраќа и до музичката фела, со надеж дека некој ќе му помогне финансиски, за да ги дочека новогодишните празници барем пристојно. Секако, помош е добредојдена од секој кој сака да помогне, од земјава и од дијаспората.

Тој ја доставува следнава сметка 200000386006060 – Стопанска банка Скопје, Струмица. Доколку има дилеми дали е тоа сметката,а сакате да излезе во пресрет, можете да му се обратите на неговиот Фб профил.

https://www.facebook.com/kosta.burgov.182

Среќа е кога се помага! И предизвик за нова среќа!

Македонска естрадна мафија!- осми дел

Уште една година без македонска естрада! Без (вистинска) сцена. Поточно, година, повторно водена од македонска естрадна мафија.

Но, овој пат нема да се задржувам строго на „естрадната мафија“, ќе опфатам една поширока слика за настаните и остварувањата, и некако нема баш прецизно да ги подредувам хронолошки,  само описно и токму  онака како јас сум ги запамтила, без потсетник.

ПРОЛЕТ.

Почетокот на годината го одбележа традиционалниот Василичарски концерт, за некои успешен, за некои дел од пејачите несоодветни за да се појават на сцена како Македонска опера и балет.

Крајот на јануарската пасивност го разбија „Морал“ со концертна промоција на албумот „Coffeine blues“, во Станица 26.

********

Фрката околу стопираните огромни средства од последните субвенции за неколку македонски музичари, беше во тек, воедно и нивната најава дека ќе тужат се најде надолго и нашироко низ медиумите (неодамна продре вест дека наводно, тужбата ја добиле).

********

Потоа, следуваше избор за песна на Евровизија, во кој брзопотезно се распиша конкурс за песна и изведувач, па избрано жири од страна на организаторот МРТВ ги одбра „Ај кју“ со „Lost and found“ во мај да заминат во Лисабон, каде не влегоа во финале, се пласира на претпоследно место во првата полуфинална вечер,  на крај ја добија и наградата „Барбара Декс“ за најлошо облечени (пред тоа ја има освоено и Мартин Вучиќ во 2005).

********

Новиот албум „Извор“ на Каролина Гочева во февруари концертно беше изведуван во МОБ, и низ неколку градови потоа.

********

На 9 март авантгардниот круг на слушатели од Скопје, од некогаш се до денес, во МКЦ ја славеше радоста од промоцијата на реизданието на „Бастион“, и нивниот 35 годишен јубилењ. Беше преполно, и дојде секој што требаше да дојде, Кирил Џајковски и Ана Костовска, беа тука, а од култната група не ги видовме тапанарот Драгиша Солдатовиќ – Лабиш и текстописецот Милчо Манчевски.

********

Пролетта почна и еден убав проект – МОБ во неколку градови однесе оперски пејачи да ја запознаат публиката со популарни арии, ама тоа брзо згасна. А проектот „Бродвеј во Битола“ изведен од неколку македонски поп пејачи, се даде само еднаш.

********

На 8 мај во МКЦ беше промовирана Македонската рок енцикопедија, од Тошо Филиповски.

********

Младата рокерка Емилија Цветковска Вало и Милорад Савовски , од групата „Ред гарден“ објавија рок албум „Сон“.

ЛЕТO.

Летото го отвори концертот на Феми Кути во Градски парк, можеби не со македонска музика, но изведени со македонски музичари,  на истото место и концертот посветен на музиката на Фреди Мерјкури, кој ги собра градоначалниците на главните градови од регионов.

********

Средина на летото Македонија се прости од Влатко Илиевски, пејачот познат по прекрасните хитови, ведриот и убав лик, и рокерска душа, воедно и македонски претставник на Евровизија за 2011 година. А, Балканот од легендарниот Оливер Драгоjевиќ. Вечна им слава!

********

Неколку македонски хипхопери и групи остварија концерти во соседна Бугарија, на мини турнеја во комбинација со бугарски настапувачи.

********

Оваа година во јули, немавме ни претставници на најдобриот балкански дебитански фестивал „Демо фест“ во Бања Лука..

********

Бледо и со исвиркување поминаа плејада музичари кои настапија на „Нато хепенинзите што се случуваа низ повеќе градови. не баш прифатени и посетени.

********

По пролетниот концерт во Македонска филхармонија со новиот албум „Мајчин јазик“, Влатко Стефановски, ноќ спроти Илинден одржа величествен концерт на Антички театар во Охрид, а по него следната вечер диригентнот Емин Џијан го диригираше концертот на Македонска Филхармонија со американскиот диџеј Хуан Аткинс.

********

Скопските летни ноќи ги одбележа Скопско лето,  маалски приредби со македонски изведувачи, „Силви бенд“ со концертот „Ромален“ во романтичниот Сули Ан, место каде пред тоа јубилеј од 50 години прослави легендараниот тапанар Гаро Тавитјан , а концерт имаа и Триото Џентлмен.

********

А во Дојран и годинава Д фест. Низ другите градови претежно манифестации на плоштади, како пивофести, виноскоп, каде главно се промовираат производи и храна, а каде македонската музика е само надополнување на атмосферата.

********

„Ентер фест“  требаше да го заокружи летото како грандиозен хепенинг со настап на сите регионални ѕвезди во Скопје,но воопшто никој не го ни спомнаа, по првата и единствена прес конференција, одржана во април.

trio

ЕСЕН.

На 8 септември „Охрид фест“ прослави јубилеј од 25 години, нагости и ѕвезди од регионов, но повторно не остави хит. Еден месец потоа, „Макфест“ малку како да живна, се појавија добри пејачки имиња и по некоја добра песна, организационо недоработено. Фамозниот „Скопски фестивал“ го немаше. Наводно, немало пари и услови. Наводно, немало пари ни за традиционалниот годишен концерт на Здружението на џез уметници. И за многу други работи…

********

На 8 октомври влеговме во пештера, во Врело кај Матка, за еден од најекслузивните концерти воопшто одржани кај нас, на Нико Ѓоргиевски и пријателите, концепциски фантастично замислен и реализиран, со изведба на популарни арии.

********

Во септември излезе новиот албум на „Фин проект“, „Re:vision“ , а на 8 ноември „Reflection“ на Џоле Грујовски, како и „Homage to a dreamer“ на Гоце Стевковски Септет, кој потоа направи успешна турнеја и доби публицитет и во медиумите на бившо ју просторите.

********

Годината не би била комплетна ако  во неа ги нема „перјаниците“, и ако барем еднаш годишно од Њујорк со повод не ни допатуваа прво Дуке Бојаџиев, кој објави албум Sinergy патоа и Крсто Роџевски„The Rabbit and the fallen sucamore” , кој најпознатиот и највлијателниот џез-магазин DownBeat во својот најнов јануарски број го вброи во својата листа на најдобри албумски остварувања во 2018 година, a Тони Китановски во октомври, освен што издаде албум “Big city scare” беше водечко име на Скопскиот џез фестивал.

********

На петти октомври за прв пат отсуствуваше настанот „Ѕвездено небо за Тоше“ на скопскиот плоштад, а на 2 ноември се одржа меморијален концерт во чест на мегаѕвездата во „Борис Трајковси“, со настап на неколку домашни и пејачи од регионов.

********

На 24 ноември на детската Евровизија не претставуваше Марија Спасовска со песната „Дома“ и се пласира на 12 место. А, пак, Магдалена Алексовска, која пееше на Детска Евровизија пред две години, годинава запеа во мјузикл на сцената во „Карнеги хол“.

ЗИМА.

Во февруари најавија дека се распаѓаат, во март нивниот фронтмен Васко Атанасоски одржаа концерт со соло албумот „Пази куче“, a во декември „Бернајс пропаганда“ го издадоа делото „Ништо нема да не раздели“. За претстојниот февруари најавуваат нов албум и голем концерт.

********

Со најава дека од следната повторно ќе бара млади таленти, оваа година „во живот“ повторно се врати тинејџерскиот „Мелфест“, на кој ревијално настапија  досегашните фестивалски ѕвезди, а меѓу нив и Мери Тодорова Младеновска неодамна го објави својот прв поп албум Lights …

Затоа што, оваа како да беше година на повозрасни идоли, на шочеток на годината а и цела година доминираше  музичкото откритие Добрила Чабриќ, која славно се носи со своите деведесет години, а на 31 октомври со јубилен концерт по повод 25 години кариера во МОБ се претстави Ѓоко Ѓорчев.

********

Последен концерт за оваа година, воедно и славенички по повод 30 јубилеј, беше на  албанската рок група „Елита 5“ од Тетово (воедно мегапопуларна и во Албанија ) на 27 декември, во МНТ.

********

Парите, и оваа година претежно ги даваше Министерство за култура во вид на одреден поддршка на уметниците, но потребно е да биде поинаку дефинирана. Главните средства во доволна количина се повеќе да се даваат на проекти кои имаат суштина и ќе најдат значење, или да биде преименувани во социјална помош, ако веќе им се дава само за да преживеат, или за да печалат. Револт постои кај голем број музичари кои немаат никакви примања и се на работ на преживување, за кои во иднина повеќе ќе пишуваме, и останале без поддршка од државата. Некаков баланс мора да се створи во иднина.

Патем не успеаја ни јавните трибини кои се одржуваа за тоа како да се реорганизира сцената, зашто потребно е вклучување на се повеќе млади и актуелни уметници, автори и изведувачи.

********

Квалитетни албуми, остварувања и концерти, имавме од нашите познати, а и претежно академски музичари. Но генерално на сцената некое „тектонско поместување на работите“ годинава не се случи. Всушност се беше пасивно и во место, а голем број музичари забележаа дека оние кои се насочени само кон тоа да ќарат, чекаа да видат какви ќе бидат општите општествени услови, за да завземат позиција.

Извесен број од нив, навистина се сосема несфатливи ликови, тие учествуваат на речиси секој настан,  организиран и платен од општините, во секоја кампања каде и да можат, по принципот „дај што ќе дадеш“, само да ги има пред народ и да наплатат некој хонорар.

Нив ќе ги сретнете и во кампања за политика и на разни реклами- денес за казино, утре за манастир, еден ден се главни во скандал, другиот ден во хуманитарна акција, еден ден во реклама за хулахопки, другиот ден во реклама за Универзитет, па ако треба и во хумористичен  скеч ќе ги има, само да ги има. Тие се истите кои одат секаде, не си сигурен каде се се, колку што ни тие самите не се сигурни каде ќе ги осамне, каде ќе ги стемне. Редот не можеш да им го фатиш, како од секаде да гледаат да земат нешто, макар и на најситно.

********

Инаку, во декември се случи во ден за борба против насилство, музичари кои на еден таков настан беа посочени како креатори на стиховите кои поттикнуваат на омаловажување на жената и сиптилно насилство, на друг настан да бидат влучени во кампања против насилство врз жена, што е апсурдно и нонсенс.

********

Скандалите, годинава, главно беа насочени кон Министерство за култура и поделбата на финансиите. Крајот на годината го обележа и еден скандал од жолтиот печат, на тапет с  енајде арогантно однесување на пејачка, а за јавноста непозната личност која се претставувала како соработничка на пејачката посегна да дави новинар и да крши камера на камерман, само затоа што ја фотографирале на јавно мeсто и до јавна личност, што е надвор од законот и надвор од здрав разум. Ова и куп други видливи и невидливи насилства на естрадата, се мошне лош пример.

********

И ако на крај, ако некого пропуштивме а остварил нешто, беше ненамерно. А, ако се поставува прашање зошто и оваа ретроспективна објава е под серијалот МЕМ (Македонска естрадна мафија), објаснувањето е едноставно. Затоа што и оваа година на сцената и на фестивалите доминираа истите шеми, по принципот „на ти го- дај ми го“, голем дел од нив и непрофесионалци, импровизатори, местации, профитери…и повторно истото преповторување. Место за нова креации, за нова креативност, и за нови креативци немаше. Е, за среќа низ пукнатината се појави само една млада атракција и еден хит кој ја одбележа годината, “Не сум твој тип’ и „Дупер“.

*****Да посакаме 2019 да биде плодна и навистина музичка година!*****

\(дел од фотографиите се земени од Интернет)

Во МОБ диско музика за Василица!

disco feverТрадиционален концерт по повод празникот „Василица“ ова агодина ќе се одржи во МОБ на 12 и 13 јануари, од- 20.00 часот. DISCO FEVER “ е насловен, односно „Диско треска“ за Василица!
Гала концертот по повод празникот „Василица“ насловен „DISCO FEVER“ оваа година ќе и приреди на публиката вистинско и незаборавно уживање со изборот од најдобрите диско хитови од 70′ години во целосно нови симфониски аранжмани, најавува организаторот
DISCO FEVER“ во живо во Македонската опера и балет!
Билетарница на МОБ: 02 3118-451
онлајн: www.mob.mk

„Не чини Евровизија“, рече и отиде да пее на микрофон коj крчи, на полураспадната бина!

justine timberlakeВип!

ВИП во Стокхолм. Во светски град, на светски настан. Газиш на црвениот тепих и се штипкаш за да се увериш дали си тоа ти, и дали тоа околу тебе е вистина, или само твоите соништа и мечти. Ја погледнуваш добиената картичка и повторно читаш- ВИП. Да, тоа сум јас!

А, да се биде извесен ВИП во светски град, за светски настан, е нешто што возбудува во самата помисла. И колку ги уживаш нештата наоколу, толку правиш компарации на она од каде си дошол и онаму каде ќе се вратиш, многу наскоро. Кога светлата ќе згаснат, а магијата пред очи ќе исчезне.

Богат, модерен, цивилизиран, смирен и спокоен град. Со, ни најмал шум кој може да те вознемири и извади од памет. Како тоа го постигнале, е првото прашање кое ти се наметнува.

Оној ден од пред хотел „Шератон“ се качив на веселиот шарен автобус од турата „хоп он- хоп оф“, си ги ставив слушалките за превод, и мирно завалена се потпрев на прозорецот. Се возиш и те мрзи да се симнеш на некоја од посочените постојки, и да продолжиш во музеј или на брод, и одлучуваш- нека биде панорамски разглед. Има и што да се види. Кипи од богатсгво и убавина.

И одеднаш рипнуваш: слушалките до тебе ја носат информацијата дека- пред 150 години Шведска била сиромашна држава, најсиромашна во нивниот регион и одеднаш решиле да се издигнат и така направиле, и затоа денес е една од најбогатите и секако и најмоќна.
Како тоа најсиромашна? Како тоа решиле? Зар да се биде богат и среден зависи само од „решение“? Аха, значи така. Добро, кога ќе се вратам ќе пренесам. Но кому? Таму сега луѓето се мразат едни со други, наместо да седнат и да „решат“. Да решат да бидеме богати. И среќни.

Лута им сум, на сите.

Демократија!

Дека ова е навистина демократска земја, тоа чувство ме следи од самиот почеток. Демократија на која се согласиле самите граѓани. Не само на „хартија“. Со таков момент се соочив уште кога слегов на аеродромот Скавста, одалечен 100 тина километри од Стокхолм.

Во празниот автобус влегов меѓу првите, си избирав место и удобно се сместив, а набрзо, кога почнаа да влегуваат и други луѓе, од летот од Италија, влезе човек налик на пилот- во елегантен костум и помина за да провери каква е состојбата во автобусот.

Одеднаш нешто замириса, гладната девојка неколку седишта пред мене извади сендвич и почна да јаде. Возачот се приближа и ја опомена на глас- „hot food smells, на што таа му одговори- that is your opinion. Тој се доближа до неа и со малку поостар тон го повтори истото- hot food smells. И таа го повтори истото-that is your opinion.

Разврската која ја очекував, во најмала рака, беше караница, која ќе ги вознемири сите присутни. Се излажав. Возачот веднаш се повлече, девојката веднаш го повлече сендвичот. Компромис. Разумност. Почитување. Демократија.

Не сакав да замислам како е кај нас во автобусите, кој патува(л), знае- ми излегуваше слика во која од мала препирка на двајц,а настанува општонародна кавга во автобусот, со пцовки, навреди, клетви.

Инаку, во Швдска дознав дека најсилна пцовка им била нешто во стилот- пу јазк. (Мајки- шајки, се уште не стигнале до тој простор).

Правила!

Беше многу интересно за нас новинарите, кога првиот пат бевме во стокхолмската Глобе арената, во 2000-та година. Во прес центарот не пречекуваше роботче, високо метро и некој сантиметар, кое одеше по нас и ни поставуваше прашања, но исто и одговараше. Како мало човече. И уште посимпатично, послатко, неодоливо. Бараше и да го гушнеш.
Сега го немаше роботчето, а гушкање добивавме од Free hugs момчето низ прес центарот.

Јас отидов на првиот кат, зад големите завеси, таму порано беa прес центарот и роботот, и се врткав и фотографирав. Немаше никој, владееше штама и полузапалени светилки. За неполна минута од секаде дојдоа редари.

-Ве молиме одете од тука.

-Не, јас само да се фотографирам…

-Ве замолуваме, веднаш.

-Ама зошто сте толку строги, јас само се потсетував на….

-Вие сте во ризик да ја изгубите вашата акредитација, засекогаш! Сте слушнале за тероризам и заштита од тероризам?

-Па зарем јас, која сум само крајно безопасна новинарка… Еве проверете ме, ги раширив рацете. И, заминав.

Во тој момент сфатив дека демократијата е заменета со правила, кои мора да се почитуваат. А што ако и на други им текнало да дојдат и да се потсетуваат? А, ред е ред.

Тој ред го почитуваат сите, безусловно. Дури и возачот на еден автобус само што му се доближав и го прашав- дали може нешто да го прашам, отсечно ми одговори „не“.

-Ама јас не знам каде е Кралската палата, каде да слезам?

-Тоа не е мој проблем, оставете ме да се сконцентрирам и да возам, ми рече.

Луѓето си ја гледаат својата работа и се максимално посветени на неа.

За разлика од тој возач, на денот на полетањето, јас бев оставена на автопат во Скопје од официјалниот превозот до аеродром. На договореното место не застана да ме земе, иако телефонски договоривме. Прошиша покрај мене. Или заборавил, или зборувал на мобилен, или слушал музика во автобус, или бил пијан, немам друго објаснување . Се јавив кај секретарката да реагирам, таа ме обвини- а вие му мафнавте да застане, или не?

-Како да му мафнам на автопат на автобус кој се вози во втората лента со брзина над 100 км на час? Како да и објаснам. Нејсе, најдов такси.

Разликите се драстични!

Љубов!

Можеби ќе речеме дека во „западниот свет“ луѓето се ладни и не знаат за љубов, но можеби треба да ја преиспитаме оваа наша констатација. Можеби само тие не ја доживуваат љубовта еуфорично како нас, а не дека не се сакаат.

Она вечер кога шетав сама за да поуживам по улиците во мир и изолација, поминаа многу вљубени. Се ѕверев во нив, да им провалам во начинот на водење на љубовта.

Беа многу многу тивки, се си кажуваа на увце и иако немаше никој по улица тие , човече, ем шепотеа, ем не се ни смееја гласно. Се со тивко и дискретно.

А поминаа многу двојки- различни двојки, фатени за рака или гушнати. Машко со женско, постар со помлада, машко со машко, женско со женско. Млади, постари.

Не се ни обѕирнаа да ме видат зошто така ги зјапам.

Само слободни и среќни луѓе се добри луѓе, и не се опасни. Луѓе неосудени од другите. Луѓе кои живеат за себе. И за својата љубов.

Да живее љубовта на шведски начин! Да живее!

Здравје!

Боже, кога ќе размислам нема Евровизија на која мојата нежна телесна форма да не доживее ерор. Се сум шарана– те со модринки, плуски, без сила, полусвенати очи, болки, симптоми. Уште од првиот ден. И редовно завршувам на брзата помош.

Годинава си ветив дека нема- цел грст апчиња завршија во мојата торба и подготвена сум за пат. Така мислев. А не испадна така.

Петокот удобно кулирав на омилените бели гарнитури, кога одеднаш ушите ми зажежија, образите ми се вцрвија а мене почна да ми се врти.

Да не не сум добра? Потрчав до холот, и побарав доктор. Збунета и во паника девојката која обезбедуваше по токи-воки почна да бара решение. Чекав 40-тина минути, дури изгубив надеж, кога се појавија два симпатични млади ликови, со ранец на нив, изгубени меѓу бројните влезови во огромниот комплекс Глобе.

– Матц сум јас, мило ми е, ми пристапи љубезно младиот доктор, потоа ја претстави и својата асистентка. Љубезни, мили, прво ме муабетеа едно десеттина минути, дури потоа ме праша кој е мојот проблем. Го измеривме притисокот. Покачен е. 150-160. Им побарав таблета, немаа.

-Само смирете се, знам тоа е од возбуда. Веројатно од Џастин Тимберлјек, сите се возбудени, констатира насмеаниот доктор.

-Ама докторе каква возбуда ви се молам, па од Џастин. Јас си бев толку релаксирана и среќна. Наеднаш ова ми се случи. Дајте ми таблета!

-Но ние немаме таблети за притисок, тоа не носам. Не се појавила потреба, не е ургентно. Ретко кој се пожалил на притисок.

-Добро, ќе се напијам од моите таблети, да ги најдам во торбата, му реков, и си размислував- какви е овој свет каде покачениот притисок не им е прв на листата на ургентни здравствени неизвесности? Зарем тука луѓето немаат масовно притисок, како нас нас- секој втор?

А, даааааа, јасно ми е, тоа се добива од стресови. Од нездрави околности за живеење. И од нездрав начин на живот.

Не чини Евровизија?

Имам чувство како ние (мислам на мноштвото) да не можеме да се навикнете ниту да ги прифатиме убавите работи. Убавите работи ги критикуваме , а за лошите имаме убав збор. Зошто сме преветени наопаку?

Пред десеттина години еден многу просечен автор кој имаше среќа под еден среќен стек на околности и со многу просечна песна да оди на Евровизија, по враќањето смело изјави- на Евровизија не ми се допаднаа ни песните, ни луѓето. (????) Отиде уште неколку пати потоа, грубо навалувајќи да оди, и смело газејќи си на сопствениот збор и секогаш доживувајќи го истиот дебакл. Оди, потроши (ни) ги парите, бакни го дното, и ете го назад.

И нас не ни се допадна, ни ти ни твоите песни, и сега што правиме?

Не ни се допадна поради твојот однос, момче.

Но не е само тој. Има многу такви музичари. Наместо да даваат се од себе да еволуираат во својата професија и еден ден да го доживеат и тоа врвно евровизиско претставување, тие игнорираат и негираат (а се во стилот на лисицата- кога не можела да го дофати на гранка, велела- кисело е грозјето!)

Пред неколку години еден наш музичар ме убедува дека не треба да одам (одиме) таму, тоа не е музика, тоа е циркуз, парада, кич, шунд, ништо, не вреди.

.-„Не чини Евровизија“, тресна и остана жив, и замина на тезга, да пее на микрофон кој крчи, на полураспаднататата бина на сретсело! Или во некој локал, за хонорар колку за сендвич и половина.

Разликите се драстични!

Побогу, зошто сме се научиле убавото да го доживуваме како шок? Нашите сетила не се подготвени да восприемат толку префинети слики во толку кратко време?
Евровизијата е налик вселенски брод, во кој Европа вложува силни милиони и милиони, целото свое знаење, врвните мајстори- магионичари на забавата и техничко -технолошки и дигитални достигнувања. А ние тоа го добиваме беспатно.

Доволно е само да се опуштиме и да уживаме во таа магична ноќ, која некој ни ја приредува бесплатно!

Евровизија > Супербол

Годинава, Евровизијата ја гледале 10 милиони луѓе повеќе од Супербол. Ха!

Се повеќе и повеќе гледачи, од Европа, Кина, Австралија, Америка.

Ќе се памети Џастин, долго, долго.

Настап на Евровизија е многу фина работа, но, и покрај се, во крајната сметка е неисплатлива и без ефект. Тоа е само забава за една ноќ. Следната се се заборава, освен ако не си АББА, или Сели Дион, Џони Логан. па да го освоиш светот.

Многу пари, за „ништо“. На целава наша ситуација дали воопшто ќе (треба да) си дозволиме барем во следниве години некого да пратиме. Мене ќе ми биде многу жал ако не пратиме. Но, и да се одлучи некој да оди, сигурно ќе има силни реакции и бојкот од најголемиот дел од народот, кој се бори за да преживее, да плати сметки, да си купи лекарства. А каков е тој претставник кој не е легитимно потврден, поддржан и сакан од оние кои ги застапува- народот? Никаков. Не постои.

А вреди да се оди. На пример годинава, освен што беше фантазија, имавме неповторлива и речиси историска шанса наш пејач/ка да застане на сцената рамо до рамо со една од најголемите светски ѕвезди, симпатичниот Џастин Тимберлејк. И таа шанса ни избега од рака, ни се лизна како рипка која си ја фатил во аваквариумот.

Не знам, еве. Можеби не следи лоша карма затоа што ние за убавото велиме- не чини, а она што навистина не чини- го фалиме. Лицемерие, кое го плаќаме скапо. Не дека не не сакаат во тоа друштво. Ние како да не сакаме да бидеме дел од тоа друштво. Самите ние!

Треба, треба да погледнеме поубаво и со убави очи, кон убавите нешта.

Твоја, Парго

Не чини Евровизија“, рече и отиде да пее на микрофон кон крчи, на полураспадната бина!

Вип!

ВИП во Стокхолм. Во светски град, на светски настан. Газиш на црвениот тепих и се штипкаш за да се увериш дали си тоа ти, и дали тоа околу тебе е вистина, или само твоите соништа и мечти. Ја погледнуваш добиената картичка и повторно читаш- ВИП. Да, тоа сум јас!

А, да се биде извесен ВИП во светски град, за светски настан, е нешто што возбудува во самата помисла. И колку ги уживаш нештата наоколу, толку правиш компарации на она од каде си дошол и онаму каде ќе се вратиш, многу наскоро. Кога светлата ќе згаснат, а магијата пред очи ќе исчезне.

Богат, модерен, цивилизиран, смирен и спокоен град. Со, ни најмал шум кој може да те вознемири и извади од памет. Како тоа го постигнале, е првото прашање кое ти се наметнува.

Оној ден од пред хотел „Шератон“ се качив на веселиот шарен автобус од турата „хоп он- хоп оф“, си ги ставив слушалките за превод, и мирно завалена се потпрев на прозорецот. Се возиш и те мрзи да се симнеш на некоја од посочените постојки, и да продолжиш во музеј или на брод, и одлучуваш- нека биде панорамски разглед. Има и што да се види. Кипи од богатсгво и убавина.

И одеднаш рипнуваш: слушалките до тебе ја носат информацијата дека- пред 150 години Шведска била сиромашна држава, најсиромашна во нивниот регион и одеднаш решиле да се издигнат и ака направиле, и затоа денес е една од најбогатите и секако и најмоќна.
Како тоа најсиромашна? Како тоа решиле? Зар да се биде богат и среден зависи само од „решение“? Аха, значи така. Добро, кога ќе се вратам ќе пренесам. Но кому? Таму сега луѓето се мразат едни со други, наместо да седнат и да „решат“. Да решат да бидеме богати. И среќни.

Лута им сум, на сите.

Демократија!

Дека ова е навистина демократска земја, тоа чувство ме следи од самиот почеток. Демократија на која се согласиле самите граѓани. Не само на „хартија“. Со таков момент се соочив уште кога слегов на аеродромот Скавста, одалечен 100 тина километри од Стокхолм.

Во празниот автобус влегов меѓу првите, си избирав место и удобно се сместив, а набрзо, кога почнаа да влегуваат и други луѓе, од летот од Италија, влезе човек налик на пилот- во елегантен костум и помина за да провери каква е состојбата во автобусот.

Одеднаш нешто замириса, гладната девојка неколку седишта пред мене извади сендвич и почна да јаде. Возачот се приближа и ја опомена на глас- „hot food smells, на што таа му одговори- that is your opinion. Тој се доближа до неа и со малку поостар тон го повтори истото- hot food smells. И таа го повтори истото-that is your opinion.

Разврската која ја очекував, во најмала рака, беше караница, која ќе ги вознемири сите присутни. Се излажав. Возачот веднаш се повлече, девојката веднаш го повлече сендвичот. Компромис. Разумност. Почитување. Демократија.

Не сакав да замислам како е кај нас во автобусите, кој патува(л), знае- ми излегуваше слика во која од мала препирка на двајц,а настанува општонародна кавга во автобусот, со пцовки, навреди, клетви.

Инаку, во Швдска дознав дека најсилна пцовка им била нешто во стилот- пу јазк. (Мајки- шајки, се уште не стигнале до тој простор).

Правила!

Беше многу интересно за нас новинарите, кога првиот пат бевме во стокхолмската Глобе арената, во 2000-та година. Во прес центарот не пречекуваше роботче, високо метро и некој сантиметар, кое одеше по нас и ни поставуваше прашања, но исто и одговараше. Како мало човече. И уште посимпатично, послатко, неодоливо. Бараше и да го гушнеш.
Сега го немаше роботчето, а гушкање добивавме од Free hugs момчето низ прес центарот.

Јас отидов на првиот кат, зад големите завеси, таму порано беa прес центарот и роботот, и се врткав и фотографирав. Немаше никој, владееше штама и полузапалени светилки. За неполна минута од секаде дојдоа редари.

-Ве молиме одете од тука.

-Не, јас само да се фотографирам…

-Ве замолуваме, веднаш.

-Ама зошто сте толку строги, јас само се потсетував на….

-Вие сте во ризик да ја изгубите вашата акредитација, засекогаш! Сте слушнале за тероризам и заштита од тероризам?

-Па зарем јас, која сум само крајно безопасна новинарка… Еве проверете ме, ги раширив рацете. И, заминав.

Во тој момент сфатив дека демократијата е заменета со правила, кои мора да се почитуваат. А што ако и на други им текнало да дојдат и да се потсетуваат? А, ред е ред.

Тој ред го почитуваат сите, безусловно. Дури и возачот на еден автобус само што му се доближав и го прашав- дали може нешто да го прашам, отсечно ми одговори „не“.

-Ама јас не знам каде е Кралската палата, каде да слезам?

-Тоа не е мој проблем, оставете ме да се сконцентрирам и да возам, ми рече.

Луѓето си ја гледаат својата работа и се максимално посветени на неа.

За разлика од тој возач, на денот на полетањето, јас бев оставена на автопат во Скопје од официјалниот превозот до аеродром. На договореното место не застана да ме земе, иако телефонски договоривме. Прошиша покрај мене. Или заборавил, или зборувал на мобилен, или слушал музика во автобус, или бил пијан, немам друго објаснување . Се јавив кај секретарката да реагирам, таа ме обвини- а вие му мафнавте да застане, или не?

-Како да му мафнам на автопат на автобус кој се вози во втората лента со брзина над 100 км на час? Како да и објаснам. Нејсе, најдов такси.

Разликите се драстични!

Љубов!

Можеби ќе речеме дека во „западниот свет“ луѓето се ладни и не знаат за љубов, но можеби треба да ја преиспитаме оваа наша констатација. Можеби само тие не ја доживуваат љубовта еуфорично како нас, а не дека не се сакаат.

Она вечер кога шетав сама за да поуживам по улиците во мир и изолација, поминаа многу вљубени. Се ѕверев во нив, да им провалам во начинот на водење на љубовта.

Беа многу многу тивки, се си кажуваа на увце и иако немаше никој по улица тие , човече, ем шепотеа, ем не се ни смееја гласно. Се со тивко и дискретно.

А поминаа многу двојки- различни двојки, фатени за рака или гушнати. Машко со женско, постар со помлада, машко со машко, женско со женско. Млади, постари.

Не се ни обѕирнаа да ме видат зошто така ги зјапам.

Само слободни и среќни луѓе се добри луѓе, и не се опасни. Луѓе неосудени од другите. Луѓе кои живеат за себе. И за својата љубов.

Да живее љубовта на шведски начин! Да живее!

Здравје!

Боже, кога ќе размислам нема Евровизија на која мојата нежна телесна форма да не доживее ерор. Се сум шарана– те со модринки, плуски, без сила, полусвенати очи, болки, симптоми. Уште од првиот ден. И редовно завршувам на брзата помош.

Годинава си ветив дека нема- цел грст апчиња завршија во мојата торба и подготвена сум за пат. Така мислев. А не испадна така.

Петокот удобно кулирав на омилените бели гарнитури, кога одеднаш ушите ми зажежија, образите ми се вцрвија а мене почна да ми се врти.

Да не не сум добра? Потрчав до холот, и побарав доктор. Збунета и во паника девојката која обезбедуваше по токи-воки почна да бара решение. Чекав 40-тина минути, дури изгубив надеж, кога се појавија два симпатични млади ликови, со ранец на нив, изгубени меѓу бројните влезови во огромниот комплекс Глобе.

– Матц сум јас, мило ми е, ми пристапи љубезно младиот доктор, потоа ја претстави и својата асистентка. Љубезни, мили, прво ме муабетеа едно десеттина минути, дури потоа ме праша кој е мојот проблем. Го измеривме притисокот. Покачен е. 150-160. Им побарав таблета, немаа.

-Само смирете се, знам тоа е од возбуда. Веројатно од Џастин Тимберлјек, сите се возбудени, констатира насмеаниот доктор.

-Ама докторе каква возбуда ви се молам, па од Џастин. Јас си бев толку релаксирана и среќна. Наеднаш ова ми се случи. Дајте ми таблета!

-Но ние немаме таблети за притисок, тоа не носам. Не се појавила потреба, не е ургентно. Ретко кој се пожалил на притисок.

-Добро, ќе се напијам од моите таблети, да ги најдам во торбата, му реков, и си размислував- какви е овој свет каде покачениот притисок не им е прв на листата на ургентни здравствени неизвесности? Зарем тука луѓето немаат масовно притисок, како нас нас- секој втор?

А, даааааа, јасно ми е, тоа се добива од стресови. Од нездрави околности за живеење. И од нездрав начин на живот.

Не чини Евровизија?

Имам чувство како ние (мислам на мноштвото) да не можеме да се навикнете ниту да ги прифатиме убавите работи. Убавите работи ги критикуваме , а за лошите имаме убав збор. Зошто сме преветени наопаку?

Пред десеттина години еден многу просечен автор кој имаше среќа под еден среќен стек на околности и со многу просечна песна да оди на Евровизија, по враќањето смело изјави- на Евровизија не ми се допаднаа ни песните, ни луѓето. (????) Отиде уште неколку пати потоа, грубо навалувајќи да оди, и смело газејќи си на сопствениот збор и секогаш доживувајќи го истиот дебакл. Оди, потроши (ни) ги парите, бакни го дното, и ете го назад.

И нас не ни се допадна, ни ти ни твоите песни, и сега што правиме?

Не ни се допадна поради твојот однос, момче.

Но не е само тој. Има многу такви музичари. Наместо да даваат се од себе да еволуираат во својата професија и еден ден да го доживеат и тоа врвно евровизиско претставување, тие игнорираат и негираат (а се во стилот на лисицата- кога не можела да го дофати на гранка, велела- кисело е грозјето!)

Пред неколку години еден наш музичар ме убедува дека не треба да одам (одиме) таму, тоа не е музика, тоа е циркуз, парада, кич, шунд, ништо, не вреди.

.-„Не чини Евровизија“, тресна и остана жив, и замина на тезга, да пее на микрофон кој крчи, на полураспаднататата бина на сретсело! Или во некој локал, за хонорар колку за сендвич и половина.

Разликите се драстични!

Побогу, зошто сме се научиле убавото да го доживуваме како шок? Нашите сетила не се подготвени да восприемат толку префинети слики во толку кратко време?
Евровизијата е налик вселенски брод, во кој Европа вложува силни милиони и милиони, целото свое знаење, врвните мајстори- магионичари на забавата и техничко -технолошки и дигитални достигнувања. А ние тоа го добиваме беспатно.

Доволно е само да се опуштиме и да уживаме во таа магична ноќ, која некој ни ја приредува бесплатно!

Евровизија > Супербол

Годинава, Евровизијата ја гледале 10 милиони луѓе повеќе од Супербол. Ха!

Се повеќе и повеќе гледачи, од Европа, Кина, Австралија, Америка.

Ќе се памети Џастин, долго, долго.

Настап на Евровизија е многу фина работа, но, и покрај се, во крајната сметка е неисплатлива и без ефект. Тоа е само забава за една ноќ. Следната се се заборава, освен ако не си АББА, или Сели Дион, Џони Логан. па да го освоиш светот.

Многу пари, за „ништо“. На целава наша ситуација дали воопшто ќе (треба да) си дозволиме барем во следниве години некого да пратиме. Мене ќе ми биде многу жал ако не пратиме. Но, и да се одлучи некој да оди, сигурно ќе има силни реакции и бојкот од најголемиот дел од народот, кој се бори за да преживее, да плати сметки, да си купи лекарства. А каков е тој претставник кој не е легитимно потврден, поддржан и сакан од оние кои ги застапува- народот? Никаков. Не постои.

А вреди да се оди. На пример годинава, освен што беше фантазија, имавме неповторлива и речиси историска шанса наш пејач/ка да застане на сцената рамо до рамо со една од најголемите светски ѕвезди, симпатичниот Џастин Тимберлејк. И таа шанса ни избега од рака, ни се лизна како рипка која си ја фатил во аваквариумот.

Не знам, еве. Можеби не следи лоша карма затоа што ние за убавото велиме- не чини, а она што навистина не чини- го фалиме. Лицемерие, кое го плаќаме скапо. Не дека не не сакаат во тоа друштво. Ние како да не сакаме да бидеме дел од тоа друштво. Самите ние!

Треба, треба да погледнеме поубаво и со убави очи, кон убавите нешта.

Твоја, Парго

(објавено на text.mk, мај, 2016)

„Торнадо во Скопје“- „Елита 5“ на 27 декември во МНТ

Еден од најпознатите албански рок бендови на сите времиња „Елита 5“ ќе одржи голем концерт со наслов „Торнадо во Скопје“ на 27 декември со почеток во 20 часот во Македонскиот народен театар.

Познатата тетовска рок група годинава одбележува јубилеј –  триесет години постоење на музичката сцена. Трите децении музичка кариера во која создадоа бројни хитови, рокерите од Тетово ќе ги одбележат со концерти во Тирана и во Приштина, а со поддршка и во организација на Културно-информативниот центар и општината Чаир, последниот од серијата концерти ќе го реализираат во Скопје. „Елита 5“ на овој јубилеен концерт ќе ја забавува скопската публика со песните што се слушаат со генерации.

Во изминатите години бендот создаде 120 песни од кои најпознати се: „Ал Капоне“,

„Не сум диктатор“, „Збори само збори“… Ова се само некои од хитовите што ќе ги изведат на  концертот во Скопје, покрај песните од нивниот нов, осми по ред албум „Торнадо“, објавен годинава.

Членовите на бендот: Медваип Мустафи (соло гитара), Бесим Ибрахими (тапан), Ариф Зибери (вокал), Агрон Идризи (бас гитара) и Неџат Мујови – Вирус (синтисајзер) ветуваат незаборавна ноќ за своите обожаватели во пресрет на новогодишните празници.

елитамак

Излезе првиот албум на Мери Тодорова Младеновска

Излезе првиот албум на Мери Тодорова Младеновска, Lights. На овој албум има девет песни од разлни композитори. Автори и аранжери се Томислав Коцевски- Пепси, Јане Дунимаглоски, Ристо Апостолов- Водолија, Владо Грозданоски, Дејан Миленковски. Текстовите се на самата Мери, Бранко Николовски, Огнен Неделковски, Петар Нечовски, Симе Младеновски, Томислав Коцевски- Пепси.
Во репертоарот на тие девет песни се најдоа „Не допирај“ (Гран при на „Канео фест 2017“),„Те нема веќе“ (три награди „Еврофест 2018“) ,„Its only my mind“ („Мелфест – Прилеп 2018“ , каде Мери  имаше одличен настап, фотографии подолу), потоа дуетите со Петар Нечовски и со Јане Дунимаглоски.

А специјален гостин е Петар Христов, сопран- саксофон. Дизајн на албумот го направи Димитринка Тодорова.Официјална промоција }е следува наскоро.
Инаку во иднина Мери ќе има два интерационални дуета и веќе подготвува две нови песни.
Инаку албумот се печатеше во Бугарија, каде ќе биде дистрибуиран преку „Балкан мјузик“ , преку „Рд мјузик“ во Србија, преку „Зета мјузик“ во Црна Гора, преку „Бих мјузик продакшн“ во БиХ, а преку „Хелени мјузик“ во Грција.


Менаџер на целиот проект е Симе Младеновски, воедно и продуцент на серијалот Тв емисии „Лица и дела“, што го уредува и води Мери. „Лица и дела“ на ТВ Сонце по Нова година најавува емисии во ново руво, и многу атрактивни теми и гости.
Мери, освен {то пее, пи{ува и проза и поезија, црта, креира облека а се крчка нешто ново на таа тема, со една многу позната личност.
По повод Нова година со овој албум ги изненади сите свои фанови и им посакува бери}етна и мирна година, полна со среќа и радости.
Таа и Симе, упатуваат огромна благодарност до Гаро Тавитијан за поддршката и до сите нивни спонзори и помагачи, со чија помош наскоро ќе снимат три нови видео- спота.meri 2

Рената: На сцена, директно се поврзуваш со емоцијата на публиката!

renata

На македонската забавна сцена оваа година се впиша и името на Рената Блажевска. Малку изненадувачко за сите кои те познаваат преку Тв екранот како новинарка и водителка. Како Ти самата го доживеа својот музички почеток?

Јас многу ја сакам музиката, таа ми е во гените. Денот секогаш ми започнува со музика. Пеам од мала, овој пат ме поттикнаа нашите композитори и одлучив да настапам на „Охрид фест“ со преубава балада „Љубовен печат“.

Настапи на два фестивали, на „Охрид фест“, веднаш потоа и на „Златен кестен“ во Бугарија. Какви впечатоци носиш, што Те понесе најмногу од овие сцени?

-„Охрид фест“ е еден од најреномираните фестивали во нашата земја, што сметам дека е одличен избор за македонските музички имиња. Носам убави впечатоци и дружење од поп вечерта, а имав чест да ја отворам интернационалната вечер на која настапија гости од Балканот. Што се однесува до „Златен кестен“ во Република Бугарија, уште едно искуство на интернационалната сцена во културна интеракција со домаќините, музичките имиња и гостопримливата публика.

Досега од едната страна на микрофонот, отсега и од другата. Како Те прифатија пејачите како колешка, оние кои до пред некој месец ги интервјуираше како новинарка, порано на МТВ и Скај нет, а сега на Тв Сител?

-За пеењето и новинарството сцената и камерата се заеднички момент. Со колегите пејачи се дружиме многу убаво, на почетокот беа малку изненадени и им беше драго. Ми даваат поддршка за музичкиот избор и настапи.

Каде е повозбудливо, во ТВ студио или на фестивалска сцена?

Студиото претставува изразување на информацијата кон јавноста, додека на фестивалската сцена контактот е директен со публиката. Во тој момент се доживува емоцијата на нивните лица, таа е видлива од нивните реакции. Таквата релација е повозбудлива.

Имаш идеја да продолжиш со музичка кариера, активно, со снимање и фестивали?

-Пеам со задоволство, ќе има следни композиции кои внимателно ќе ги одберам да се допаднат на публиката. Фестивалите се одлично место за презентирање на песната. Со посветеност и љубов, доаѓа успехот.

Кој комплимент или забелешка најмногу ти ја исполни душата, во врска со Твоите музички настапи?

Публиката убаво ја прифати песната, а позитивните коментари од врвните композитори беше задоволство да ги слушнам. Исто така, ми значеше позитивниот став на пејачите за композицијата.

2018 завршува, верувам Ти донесе доволно радости и изненадувања. Во која насока ја замислуваш следната година? Дали веќе Ти се создадоа нови амбиции и желби?

-Желби има многу, но најважни се здравјето и љубовта. Амбициите се однесуваат на аспектите во приватноста и професионалното поле, кои со стремеж се надевам ќе се реализираат. Публиката може да очекува изненадување следната година.

Македонска естрадна мафија- МЕМ (седми дел)

mikrofon

Од пред некој ден, почнав исклучително да ја уважувам и сега веќе многу повеќе почитувам како естрадна уметница, извесна поп пејачка, која откако сними неколку песни од кои е задоволна, ми рече дека бара песна, од автори кои сосема ќе го почувствуваат нејзиниот сензибилитет, нејзината душа, нејзиниот вкус, и ќе направат песна која ќе го извлече најдоброто од неа!

Имено, тоа е тоа!

Навистина, ретко кои пејачи во својата кариера од прва наишле на вистинските автори, и на таквите среќници им тргнува лесно да остават (мега)хит.

Она што сакам да го потенцирам во оваа моја колумна, а се донесува на македонската естрадна мафија и делувањето на нејзините невидливи, а напати и дрско видливи пипци и механизми, со кои оваа испреплетена „неформална организација“, е дека само така успева да создаде оптичка лажга дека во нашата мила земја како да постојат само неколку композитори, неколку аранжери, и неколку текстописци.

А во неа, секоја година, да преброиме колку само нови композитори излегуваат од Музичките академии, колку само нови образовани и(ли) талентирани прекрасни пишувачи, поети и поетеси, писатели, текстописци, за кои, никој никогаш и нема да слушне и дознае. А имаме и прекрасни автори/ текстописци, кои ретко се застапени на сцената, постојано во сенка,в о втор план.

Па тогаш, каде е грешката?

Повеќе од очигледно е дека, во првиот борбен ред, неколкуте врзани автори толку жилаво и со сите средства се борат никој да не им го заземе местото, се разбира со тајни заткулисни договори, што, кој и да стапне до нив, може да нагази само на мина, и да го „разнесат“ уште непочнат да твори.

Затоа, хитови имаме изминативе години?!

Затоа, Не!

Хитот мора да содржи вистинска приказна и вистинска инспирација, да е оригинален, уникатен и дотогаш нешто неслушнат(о), само на тој начин ќе ја имаа онаа освојувачка магија (не зборувам за инстант хитовите, насила и по договор пуштани на приватните радио станици, мене не ми се ама баш никаков репер).

Еве, следете за пример, кога ќе се заинтересирате за некој светски евергрин, ќе дознаете дека тој има своја подлога, своја вистинска приказна, и не е напишан во стилот, некој ти нарачал и ти седнуваш со оптегнати нозе на троседот, се чешкаш за стомак и си редиш стихови „си одиш, си одиш, солза ми капна, пред тоа те имаше, на срце ми стапна. Те сакам, ме сакаш, си одиш, се враќаш…“.

Овој текст не открива ништо посебно, и воглавно, не значи ништо посебно. Обични наредени зборови, без магија за освојување.

Најголемите текстописци кај нас, оставиле мал број по квантитет, а големи хитови по квалитет. Како еден Ѓоко Георгиев, Васил Пујовски …

Има и музичари кои не се тоа, но пренесувајќи некоја своја животна вистина, некоја своја емоција, ја достигнуваат таа, горенаведена, магија.

Дарио, на пример, не е текстописец, но зад секоја негова песна постои приказна, и мене откако своевремено ми ја објасни „Два црвени каранфили“, одново се наежувам при секое слушање.

И Владо Јаневски не се повторува со своите текстови, едно те исто. Пишува ретко, но содржински. И Калиопи. И Зафир Хаџиманов.

Нема да верувате, а верувајте, и Маја Оџаклиевска „Не допирај ме, „Сама“ ги напишала самата таа.

-Знаеш , тоа беше во оној нејзин период, кога… ми ја објаснуваше приказната еден автор, ама јас знам дека баш во „таков период на жена“ може да бликнат такви емоции и такви зборови.

Зар Маја би отпејала со таков епски набој текст од некој текстописец, кој по нарачка би напишал текст за женска, во која маж вели: Одиш со друга жена, а јас бев некогаш твојата медена!

(Јас не можам и не да го сфатам и тој феномен и да се изначудам како може маж-текстописец да напише песна за жена? Зар само римата и метриката е важна? Зар не треба да е соживеан со душата на таа жена за која пишува, за нејзините чуства. Болка. Како ќе го направи тоа, кога тој има машка, а не ранлива женска душа? Но, претежно се за пари. И за слава).

****

Душата на една песна лежи во нејзините зборови и емоции, тоа Ѓорѓе Балашевиќ и Арсен Дедиќ, на пример, најдобро го знаат.

Како новинар кој од свои извори дознал, ќе ја споделам со Вас информацијата за култниот (за кратко ќе сфатиме и зошто плус  навистина култен) македонски рокер Р. В. Факт е дека тој, веројатно, не е најдобриот вокал (иако се е прашање на вкус), но неговата сила лежи во перото. Се случило, замислете, од својот компјутер да избрише неповратно цел фолдер со сите нови песни од некој необјавен албум, само затоа што не му се допаднале, сметал дека можело и подобро. А ги работел неколку години. Во период на своја пауза. Тоа би го разочарало секој негов фан што сака нешто негово, било што, но од друга страна, тоа зборува за себепочитувањето на Р.В. И почитувањето во создавањето и начинот на кој и пристапува на својата уметност. Браво!

Исаф и преку глава од автори и текстописци со компулсивна опседнатост, кои само „штанцаат“ како на фабричка лента. Исто име- автор на забавни, автор на народни, автор на детски песни. Исаф и од истите автори на фестивалите, и на евровизиската сцена.

Дегутантно е!

Музиката е уметност на душата, на љубовта. Не е фабричка лента, простете ми на искреност.

Времето гази и секој штом ќе почувствува дека го дал својот максимум, време е достоинствено да се повлече. Нека се им се меша во светот на младите. Не го очекуваат, а и не е добредојден, колку и да се топори меѓу нив.

Да ги оставиме младите нека создаваат сега тие. Да слушнеме што можат тие, да ја почувствуваме нивната музичка визија, да слушнеме како тие ја замислуваат, опишуваат, опеваат, воспеваат љубовта. Младоста. Денот. Пријателот. Трепетот. Саканата. Саканиот. Се. Нека дадат нова идеја.Нека истапат напред.

Ним, сега им се отвора нивното поглавје. И ние, од оваа страна да ја почувствуваме нивната креативна енергија, во која има свежина, свеж здив, свежа крв.Збогум на излитеност и патетика, потрошениот материјал…

А јас, јас, и посебно се ужаснувам и од автори кои нудат ако треба и бесплатно, и по секоја цена, само да ги има на фестивали, и да земаат тантиеми од ЗАМП.

Или, семејни песни, во кои учествувале сите од сопругот, сопругата, свекорот, свекрвата, бабата, дедото, швалерката, само колку да се земат парите од ЗАМП.

Дојдовме до главното. Тоа е целата битка. Да се земат пари од ЗАМП. И тоа мора да се промени.

Хиперпродукција и мрсење на конците, треба да бидат минато свршено време. Иако сцената е отворена за сите, во принцип најголемиот бран треба да дојде од младите, на кои треба да им се пушти, односно сосема отстапи патот, затоа што жално е да гледаме и слушаме како потонуваат или се иселуваат најталентираните автори, или објавуваат во некоја друга земја, која ги добила на готово, како подарок, а нивното срце посакува да твори тука, во родната земја.

Стоп за МЕМ, напред млади сили! Вие сте на потег!

Blog at WordPress.com.

Up ↑