Search

infedream

INFE Macedonia official website

СЏФ 2019: Ана Јовковска го напиша трогателниот говор за солидарност кон бегалците!

-Затвори ги очите и замисли го целиот твој живот спакуван во еден куфер… Како се чувствуваш? Замисли како е 35 години да живееш во војна?! Немаш пристап до образование, немаш работа, немаш иднина, немаш основни човекови права. Некои деца се раѓаат во војна и никогаш не го виделе небото слободно. МиСекој втор бегалец во светот е дете. Тоа се 13 милиони деца! 13 милиони украдени и заробени насмевки, 13 милиони кукли и кадифени мечиња оставени на подот во својот напуштен дом, милиони очиња полни со солзи. Го замислуваш ли своето дете со скинато куферче в рака? Со изгребани ножиња од патиштата што мораат да се минат за да се преживее. Солзите на децата не знаат за граници…
Музиката е добар домаќин. Музиката ги обединува луѓето и културите. Музиката ги руши границите, менталните и географските. Музиката е надеж. Музиката е слобода. Како би им ја отсвириле слободата на 70 милиони присилно раселени лица низ светот кои бегаат од војна, прогонување и конфликти?

  • Фрагменти од Манифестот што Ана Јовковска го напиша за „ЏЕЗ ЗА СОЛИДАРНОСТ СО БЕГАЛЦИТЕ“ којшто синоќа Никола Ристановски го прочита на сцената на Skopje Jazz Festival Скопскиот џез фестивал не само што е еден од културните столбови, туку покажа дека е манифестација со голема општествено одговорна улога, објасна авторката на Фб. Таа додаде: Браво Oливер Белопета и Костадин Шурбановски. Дизајнот на Зоран Кардула совршено се вклопи со емоцијата и пораката на целиот манифест над кој плачев додека го пишував! Благодарност до УНХЦР, Агенцијата на Обединетите нации за бегалци UNHCR-Skopje што направивте прекрасна работа!
    Ми дадовте голема одговорност да бидам македонското перо на солидарноста, емпатијата и добрината!
Advertisements

Вечерва џез и во “Јавна соба” , со легендарните “Еџипт”

(19 октомври 2019)
Легендарните EGYPT, оваа сабота, на 19. октомври настапуваат во Јавна соба со почеток во 21.30. Ќе имаат свој двочасовен концерт, а влезот за сите посетители бесплатен.
Заедно со Алан, во Скопје доаѓаат и гитаристот и пејач Ерик Чипулина и тапанарот Питер Кореа, кои се исто така долгогодишни членови на The Groundhogs. Најславните блуз бендови како Rolling Stones, The Beatles, The who, Kinks, Manfred Mann, Chuck Berry во шеесеттите ја доживуваат кулминацијата во музичките правци и се здобиваат со вљубеност кон блузот од страна на музикољубците. Блузот се уште живее во крвта на правите уживатели на музиката до ден денес.
Музичкото досие на еден од најпознатите блуз музички состави во Велика Британија – EGYPT започнува во 1987 зачнат од Алан Фиш, Ерик Чипулина и Питер Кореа. Како нивни најголеми музички примери ги наведуваат: Led Zeppelin, Robert Johnson, John Lee Hooker, Jimi Hendrix, The Groundhogs, Bukka White, Elmore James, Howlin’ Wolf, Budgie, ZZ Top. Она што зад себе им дава значење на блуз сцената е басистот Алан Фиш, кој пред EGYPT е дел од Bo Duddley, Manfred Mann, Chuck Berry, Billy Boy Arnolda, а долго време бил и дел од поставата на култните The Groundhogs. Заради тие заслуги Алан е примен и во Блуз Hall of Fame од страна на меѓународната Блуз Асоцијација со седиште во САД.

Повеќе информации за настанот на: https://www.facebook.com/events/533164860820018/

38.Скопјски џез фестивал : Црно бел џез со силно обоена хумана порака, Бегалец сега-Човек секогаш!

(Скопје, 19 октомври 2019) Веќе два вечери во Скопје се одржува познатиот Скопски џез фестивал, а остануваат уште толку, за ова издание. На средина на џезот, можеме да кажеме дека овој пат тој доби уште едно ново име “солидарноста кон бегалците”. Но, да одиме по ред. 38. издание на Скопскиот џез фестивал почна со претпочетните настани- свеченост на прогласување на Андреа Мирческа за најдобар млад џез изведувач во клуб ресторан МКЦ (15 октомври) , прикажување на документарниот филм SOUNDS AND SILENCE: Travels With Manfred Eicher – документарен филм и настап на бендот Next to silence во МКЦ (16.октомври), и со пладневната промоција на книгата “Cloud arrangers” на Жига Коритник (17октомври), како увертира за фестивалот. Отворањето во Национална опера и балет го означи првата, американска вечер со концерт, на гитаристот Дејвид Торн. Гитарски изведба на повеќе од едночасовна музичка тема, главно со импровизации на неговата гитара, кои некои ја нарекуваа космички џез, создаден да се слуша при патување со вселенски брод, некои ја нарекоа изведба која во дел потсетува на “Пинк флојд” , а за некои прилично тешка и несфатлива и доволна да ја следат само до средина. Првата вечер ја затвори настапот на гитарското “Фред Фрит трио”, кое му даде малку повесел призвук на ноќта, со порелаксиран џез. И додека овде владеат боите на светот, втората “црно бела” вечер беше едно големо емотивно доживување. Трогателен говор на актерот Никола Ристановски “солзите на децата не знаат за граници”, предизвика морници кај посетителите. Го совлада дишењето во публиката, го стави на најтивко, со зборовите со кои ја опишува сагата и патилата на бегалците, невини луѓе принудени сиот свој живот да го стават во еден куфер и да тргнат во потрага по непознатото, невини деца кои своите плишани мечиња ги оставиле на прагот на топлиот дом и со изгребани коленици од патувања и солзи во очите, тргаат по свое среќно детство. Кога една земја станува тесна, Планетата е доволно широка да ги прими сите. И директор на фестивалот, Оливер Белопета, по трогателниот говор на актерот се надоврза дека и македонскиот народ претрпел неправда, дел бил разделен и прифатен во други краишта, и дека солидарноста треба да биде наш нов поим. Високиот комесаријат за бегалци Унцхр ја поддржа оваа кампања “Џез солидарити” , за која на присутните им подари и книга “Црно бели животи” со порака Бегалец сега-Човек секогаш, на македонски, албански и англиски јазик, направена од млади креативци и платнени торби со порака за солидарност. Музиката потоа го “превзеде зборот” со настап на грците ” Сократ Синополус квартет” , чија специјалност е релаксирачки и лесен класичен џез и сосема фино и суптилно вметнати грчки етно елементи. “Ануар Браем квартед” (Тунис, Германија, Шведска Либија) продолжи во тој стил со тивка џез музика проткаена со музички етно мотиви и орнаменти и беше вистинско “музичко слатко” на вечерта, нешто исклучително пријатно за уво, како разлеа а поезија во ноти. Џезот продолжува во НОБ и вечерва, 19 октомври, со Џон Валке Батаграф, Норвешка и со Арт енсамбл оф Чикаго.
Утре во 18 часот во Кино Фросина е Жоел Леандре (Франција), а од 20 часот во Македонска опера и балет Тод Густавсен трио од Норвешка и Џемјс Брендон Луис Анрули Квинтет од САД. Полноќна свирка синоќа во Епицентар одржа италијанскиот диџеј Никола Конте, а вечерва во денсинг салата на МКЦ се очекува Емин Џијан и “Меџикал оркестра”, влезот е слободен. Валентина Ѓоргиевска Парго ( фото галерии на официјалната фан страница https://m.facebook.com/skopjejazzfest/ )

На пат е Таксират 21

Таксират“ 2 + 1 = 21„Се вели дека бројот 21 претставува симбол на индивидуалност. Енергијата на овој број е составена од вибрациите на број 2 и број 1. Бројот два претставува атрибут на двојност и пронаоѓање на рамнотежа, соработка и охрабрување, а енергија на бројот еден вклучува нови почетоци, независност, единство, мотивација и успех. Овие компоненти го прават бројот 21 сестран, енергичен и харизматичен.
ЕНа тој начин 21 издание на фестивалот го почнуваме со еден од најголемите пријатели на „Таксират“, музички револуционер, човек, често нарекуван и антиглобалист и борец за човечки права, Ману Чао, кој во Скопје ќе настапи со својот музички проект El Chapulín Solo.                               На 24 октомври со почеток во 22 часот ќе настапи во Младински Културен Центар, заедно со Лучано Фалико – гитара и Мауро Манчебо – бонго. Во акустична верзија пред македонската публика El Chapulín Solo ќе ги изведат своите најголеми хитови: „Seeds of Freedom“, „La Vida Tombola“, „Sibérie“, „Mala Vida“ и многу други.

Концертот е со ограничен капацитет од 800 посетители, а билетите по цена од 700 денари веќе се при крај и можат да се најдат во продажната мрежа на MkTickets.Светските продуценти „Chase & Status“ на главната вечер на „Таксират“Бејс продуценти и херои на електронската сцена „Chase & Status“ ќе бидат дел од годинешното издание на Таксират фестивал, на 7-ми декември во СЦ „Борис Трајковски“.                               „Chase & Status“ важат за еден од најуспешните британски бендови во последната деценија. Членовите на бендот кој е оформен во 2003 година, во 2018-та прославија 15 години постоење и го издадоа нивниот четврти студиски албум, насловен „RTRN II JUNGLE“ со кој доаѓаат и на сцената на „Таксират“. Нивниот неверојатен проект претставува културно движење, кое ја транспортира „џунглата“ од деведесеттите во иднина, оживувајќи го чувството кога електронската музика за прв пат експлодираше на клупската сцена.

На „Таксират“ тие ќе настапат со моќен сет и конечно пред македонската публика ќе покажат зошто важат за едни од најпочитуваните изведувачи во драм’ен’бејс светот. Chase & Status повеќе од 16 години се активно присутни на светската музичката сцена и се вклучени меѓу хедлајн артистите на најголемите фестивали во светот.Конкурсот за Лузер Фест продолжува: победникот ќе сними албум „Лузер фест“, традиционален предвесник на финалната вечер на „Таксират“ оваа година ќе се одржи на 6 декември во Младински културен центар во Скопје. Настанот е наменет за демо артисти и изведувачи од сите жанрови кои создаваат авторска музика и кои досега немаат официјално издание. Победникот на „Лузер Фест“ ќе биде награден со снимање на студиски албум, во издание на „Пасворд Продакшн“.                               Сите заинтересирани бендови се молат на овој линк да достават кратка биографија и 3 снимки, кои можат да се од настапи во живо, демо-снимки или од проби. По барање на бендовите на кои им е потребно повеќе време за да го подготват материјалот за пријавување, конкурсот за „Лузер фест“ е продолжен до 30 октомври.

(Скопје, 15. 10.2019) “Креативен џез” е она што ќе го краси и ова издание на Скопскиот џез фестивал, кој ќе се одржи од 17 до 20 октомври 2019 во Скопје. Ова денес на прес конференцијата го соопшти директорот Оливер Белопета, парафразирајќи го својот асистент Костадин Шурбановски. Вечер фестивалот ќе ја награди Андреа Мирческа за најдобар млад џез артист, на манифестација во нејзина чест во МКЦ клуб ресторан, а фестивалот ќе се одвива од четврток до недела,главмо во Македонска опера и балет, по ново НОБ и полноќни свирки во МКЦ. “Џез солидарити” е уште една прекрасна идеја на УНЦХР и СЏФ, за солидарност со бегалците.
17 OКТОМВРИ
20:00 Македонска опера и балет
DAVID TORN (САД)
FRED FRITH TRIO (САД)

18 OКТОМВРИ
20:00 Македонска опера и балет
SOKRATIS SINOPOULOS QUARTET (Грција)
ANOUAR BRAHEM QUARTET (Тунис/Германија/Шведска/Либија)
24:00 Клуб Епицентар
NICOLA CONTE dj set (Италија)

19 OКТОМВРИ
20:00 Македонска опера и балет
JON BALKE BATAGRAF (Норвешка)
ART ENSEMBLE OF CHICAGO (САД)
24:00 МКЦ Дансинг сала
DŽIJAN EMIN & THE MAGICAL ORCHESTRA (Македонија)

20 OКТОМВРИ
18:00 МКЦ Кино Фросина
JOELLE LEANDRE (Франција)
20:00 Македонска опера и балет
TORD GUSTAVSEN TRIO (Норвешка)
JAMES BRANDON LEWIS UNRULY QUINTET (САД)


ПРОГРАМА ПЛУС

15 ОКТОМВРИ, МКЦ Клуб и ресторан
20:00 | Награда „Златен орикс“ за најдобар млад џез музичар во 2019

16 ОКТОМВРИ, МКЦ Кино Фросина
20:00 | SOUNDS AND SILENCE: Travels With Manfred Eicher – документарен филм
22:00 | NEXT TO SILENCE (Македонија)

17. ОКТОМВРИ, МКЦ Кино Фросина
14:00 | CLOUD ARRANGERS на Жига Коритник – презентација на книга

Сите детали околу програмата може да ги најдете на www.skopjejazzfest.com.mk или во програмскиот каталог на фестивалот  https://bit.ly/2kO0ygP.
Инфо за билетите на http://www.skopjejazzfest.com.mk/bileti.asp
facebook 

Завршна реч-“Макфест” веќе не може да се вози на стара слава, да се укине ли?!

“Да се укине и да заврши овој срам. Нека помине време ако треба повторно нека стартува”. Ова е коментар на кој наидов на фејсбук во врска со неодамна завршениот “Макфест” , и со кој се согласувам, а во исто време и се согласувам и не се согласувам. Не смее да се укине” Макфест”, но како и да е фактички тој веќе е самоукинат, кога веќе публика тоа го бара, онаа за која фестивалот е измислен и основан. Со дебаклот кој му се случуваше и конечно случи, Макфест е (само)укинат . По сите параметри оваа година како да го доживеа најголемиот дебакл досега. И на површина исплива целосниот распад, што беше создаван и наталожуван изминативе години, но и деценија и пол. Јас, како што и напишав во претходните две колумни за ова издание на штипскиот фестивал, решив прво да следам што се пишува на социјалните мрежи, а дури потоа да го изгледам и ислушам. И сфатив дека “Макфест” веќе не може да се вози на старата слава. Таа песна е завршена. Публиката врие, наместо да ужива. Некогаш по фестивалот беше тема на дискусија која песна кому повеќе се допаднала, а денес е која маана била поголема. Фестивалот, како склепан набрзина и без суштински концепт. Песните демоде и невпечатливи, сцената како на секој друг настан со ротирачки рефлектори, а енергија и спој со публика нема. Позитивен момент беше враќањето на Росана, некогашна поп дива чија кариера беше безмилосно фрлена во сенка во изминативе години на естрадно профитерство, и сите без исклучи го поздравија нејзиното враќање. За да се вратиш по години на еден фестивал, а тоа да изгледа достоинствено, а не смешно и за потсмев, е само прашање на добриот вокал и ѕвездениот статус. Од друга страна, ненајавеното појавување на Тамара Тодевска со нејзино шоу, на социјалните мрежи повторно беше дочекано со дрва и камења. Нејзиниот тим упорно ја турка на погрешна страна. Несомнено е дека Тамара каде и да се појави да пее, веднаш станува доминантна со интерпретацијата и гласот. Но, нашата најуспешна поп пејачка на европско ниво неодамна направи толкав голем пех, што раната е уште жива. Со избегнувањето да ја испее македонската химна до крај, таа сакајќи или несакајќи длабоко повреди чувства на цела нација, и сега засега нејзиното појавување потсетува на таа болка, а не на нејзините хитови. Тоа уште повеќе го доразгорува гневот кон пејачката, а ненајавеното појавување, тивко, “како крадец”, е како наметнување, кое засега оди на нејзина штета. Се си има тајминг. А тајмингот свои правила. Правилата на тајмингот не ги почитува ни авторот на победничката песна “Сто пати на ден” , Ристо Самарџиев. Тој (како да смета) дека секогаш и секаде е негово време. Барем кога станува збор за “Макфест”. Овој пат се извлече од безмерни критики и напади само затоа што со таа песна победи Мартинијан Кириловски, и публиката тоа го прифати со радост зошто, некако се виде дека не сакаше да победат фаворизираните настапувачи околу кои се крена прав, за какви што важеа второ наградените и со одлична песна Дац и Александар. И третонаградените “Фрајле” . Младо си е младо, тоа се бара. И за око и за уво. Енергијата е млада. И Ристо беше некогаш млад и пееше за “Чили вили”, симпатична забавно-детска песна на “Макфест” , но оттогаш тој на фестивалот, како кантавтор победи три пати и уште како автор чинам 3 или 4 пати, дури и во авторска комбинација со неговиот голем пријател, а сегашен директор на фестивалот Владимир Дојчиновски, што не останува непотсетено. Годинава ќе му се земеше за зло победата со просечна песна, но со одличен аранжман (Иле Спасев) , доколку не ја испееше обожаваниот Мартинијан, само затоа што неговото постојано присуство како автор таму веќе е пренагласено, закоравено, застоено и вевто, и треба да остави малку простор заа оние што сега се млади и имаат енергија да се докажат , како што тој некогаш бил млад. И! Бидејќи овој фестивал овој пат беше една голема забуна, а “Макфест” заради славното минато не треба да се укине не смее, туку само да се обнови и оди напред, со сосема нови луѓе во сите сегменти, јас имам само една идеја која го замолувам Министерство за култура да ја уважи, а макар само за проба – нека пробаат неколку години да не даваат парични награди, ни за наградени, ни за шоу настапувачи. Само дипломи. Така, профитерите ќе се исчистат сами, ќе нема “неколку нули” да ги мотивираат да стапат во акција (награда од 5.000 евра за авторите, која иницира на правење фестивалски кујни и математики ), а на “Макфест” ќе се врати ентузијазмот и желбата за музика. Зошто ова, вакво, никому не му е потребно а ни интересно! И за џабе се одржува, кога не носи хитови, сјај, радост и престиж. Како некогаш. Валентина Ѓоргиевска Парго

“Макфест” не е приватна своина!

Оваа година, за прв пат од 1986 година, се до овој момент, ден после фестивалот, ништо не видов и ништо не слушнав од неговите содржини. По бројните шпекулации кои ги слушнав и прочитав пред тоа, а пред самиот фестивал и јавните и недолични караниците на организаторот со новинарите, лично мене ме израдува тоа што победи Мартинијан Кириловски, само поради што очајно недостига млад поп пејач идол на македонската сцена, и ме израдуваа сите пофалби кои ги прочитав за повратничката на фестивалот, Росана Тодоровска Сариќ и нејзината интерпретација која одушевила. Тоа е тоа! Но, додека не ги слушнам сите песни, јас заклучок за ништо нема да донесам. Затоа што Макфест не е победникот. Макфест не е една песна. Макфест е целиот репертоар. Од а до ш. Или барем така беше и така треба да биде. Критиките предвреме упатени кон фестивалот, организацијата и можниот победник, можеби придонесоа идејата да биде разоткриена и пресретната, а можеби и беа само голи шпекулации, дека за победници се местат Дац и Митевски ( второ место) или гостинките “Фрајле” (трето место), но да не заборавиме каде има чад има и оган, рекле старите Индијанци. Се до некаде 2.000 година, на фестивалот немаше “Индијанци” , немаше ни потреба од Индијанците, зошто немаше ни чад, ни оган. Имаше само милина од песни, интерпретации, исчекување. И возбуда. И задоволство. Всушност, тоа и го правеше Макфест блескав. Нивото на фестивалот беше високо во секој сегмент. Односот на публиката кон изведувачите, и обратно, восхитувачки. Реки дечиња дење ноќе пред хотелот “Оаза” ги чекаа изведувачите за потпис, а и добиваа. Односот кон новинарите на највисоко професионално ниво, од нивото неселективно поканување на прес конференции и на фестивалот, самиот пречек, до напојување со информации, промотивен материјал, носачи на звук, каталози, препознатливите пепелници и стомниња- свирчиња со логото на Макфест и преслаткото штурче како заштитен знак. Првиот фестивалски човек се однесуваше на највисоко ниво. Оваа година, не сакам ни да поверувам дека лично директорот на барањето на новинарите за услови за следење на фестивалот (сместување), на новинар му одговорил” не сум јас туристичка агенција, ако сакаш дојди си, а и без тебе фестивалот ќе се одржи”. Одбивам да поверувам, зошто ако е така тој директор нема ниво да е директор на најреномиран фестивал, и не е ова пијана дискусија на двајца другари во кафесна, ниту па дури и да е кафеански изведувач кон гостин во кафеана, ова е професионална релација. Решение мора да бара, со својата екипа. По таа логика догодина и директорот нека не доаѓа на Макфест, и без него фестивалот ќе се одржи. Инсистирам на општествена одговорност, ниво, култура и професионалност. И покажување взаемна почит при професионална комуникација. Рака на срце, за мене и ден денес остана непознато како и кој ги избира директорите, по првиот директор Стојан Троицки, по кој критериум и заслуги, и дали заслужиле или не, а некои години беа сосема чудно узурпирано тие места, поставени луѓе и приватни продукции што беше рамно на катастрофа , но сето тоа не ја намалува нивната општествена одговорност и нивото и критериумите по кои треба да се однесуваат . Зошто Макфест не е приватна своина, Макфест е национално богатство во него на свој начин има вложено секој од нас, и како публика, и како организатори, и како новинари, и како автори и изведувачи. Тула по тула. Таквиот однос, освен ниското ниво на службено лице, упатува и на прекршок. И на сквернавење на фестивалот, кој е заеднички, и кој е национално богатство, еве пак да повторам. Она што во иднина мора да биде забележано е дозираното учество на истите пак исти автори, колку и да се етаблирани според некој минат труд. Не мора истите секоја година. Истата песна. Промени мора да има, нови ветришта. Но и студијата во кое се снима. Денес е барем лесно да се најде замена, при толкав избор. И би вродило со поголем плод. Макфест не е приватна своина, инсистирам ова да се запамти. Мене денес ме очекува ново искуство, за прв пат по 33 години јас песните ќе ги слушам постфестум. Можеби ова е крајниот мој тивок (професионален) бојкот во однос на се она што му се случи на омилениот ни фестивал во последниве деценија и пол, но подготвена сум да се сносам со предизвикот. И да очекувам повторно подобри времиња. Тоа го заслужувам Сите тоа го заслужуваме. Сега одам внимателно да ги преслушам песните, да си изберам свој фаворит и фаворити, и свои победник или победничка! Валентина Ѓоргиевска Парго

Aндреа Мирческа е добитник на „Златен Орикс“ за најдобар млад џез-музичар во 2019 година

 Qatar Airways во соработка со Скопскиот џез фестивал веќе трета година по ред ја доделува наградата „Златен Орикс“ за најдобар млад џез-музичар во Македонија. Лани со неа се закити младиот пијанист/клавијатурист Филип Димишковски, а во 2017 година – тапанарот Виктор Филиповски. Оваа година, наградата „Златен Орикс“ оди во рацете на басистката Андреа Мирческа.

По тој повод, на 15. октомври (вторник) во 20:00 часот во МКЦ Клуб и Ресторан се организира коктел забава зачинета со музички настап.

Андреа Мирческа е родена 1998 година во Прилеп. Завршила средно музичко училиште во Битола. Студира џез контрабас, апсолвентка е на Факултетот за музичка уметност во Скопје, во класата на професорот Кирил Туфекчиевски. Повремено свири со Летечки пекинезери, била дел од Мјузик митинг Сараево во склоп на Џез фест Сараево. Гостува на неколку концерти на Јордан Костов Трио (со Марко Боско – перкусии и Маки Хачиyа – вокал и пијано). Дел е од најновиот авторски проект „Шамба“ на гитаристот Бојан Петков. Редовно настапува на клупски џез свирки во Скопје и низ земјата. Вклучена е и во повеќе уметнички проекти: ГОДО, Танго Ритмо, ЗиБомбхЛабаво&Фанки и други.

Доделувањето на наградата „Златен Орикс” е една од придружните активности на 38. издание на Скопскиот џез фестивал, чијашто главна програма стартува в четврток, 17 октомври.

facebook event: https://www.facebook.com/events/449430425696186/

“Макфест” е музичка болка, а треба повторно да биде Песна!

Време е на “Макфест” ! “Макфест 2019” . Од она што овој пат го прочитав преку социјалните мрежи и фејсбук, подобро ќе беше организаторот да почести по една пастрмајлија отколку да организира фестивал. И тоа не било кој, некогаш најпрестижниот македонски фестивал на забавна популарна музика “Макфест” . Реакции многу, од оние што го следеле, а оние кои не го направиле тоа си го поставуваат прашањето со што фестивалот ме привлече, за да го следам? Штип секоја година во, и околу 11 октомври, е домаќин на некогаш најреномираниот, а сега се повеќе во сенка, “Макфест” . Фестивалот некогаш значеше најгламурозниот (естрадно сценски) момент во државава, на кој настапуваа најголемите вокали и најсилните гласови, копјата ги вкрстува најплодните и најеминентните музички автори- маестра, и беше голем престиж да се учествува, а камоли да се победи. Песните, сите без исклучоци беа хитови и станаа евергрини. За првите десеттина година на магичниот “Макфест”, од 1986 ( и првата победничка песна “Кога те нема” отпеана од Хелена Благне) , до крајот на деведесеттите, тврдам дека е така. А не само јас, туку и целата јавност, македонска и екс југословенска. Фестивалот беше домашен, а елитен, а на него настапуваа и најпознатите екс ју пејачи Кемал Монтено, Љупка Димитриевска, Крунослав Слабинац, “Поп дизајн”, спомената Благне, Зорица Конџа, Татјана Матејаш Тајчи тука почна, евровизиските пејачи Владо Калембер, Даниел Поповиќ, но и Ален Славица, Дубравка Јусиќ, Симона Вајс, Зерина Цокоја, Мери Цетиниќ, Иво Патиера, Бисера Велетанлиќ…Да потсетиме чии “домашни” гласови некогаш одекнуваа а ние уживавме максимално, а на Лидија Кочовска, Тања Кочовска, Олгица Христовска, Маргарита Христовска, Маријана и Росана, Силвана Мучиќ, Ана Костовска, Тања Станковиќ, Тоше Проески, Маријан Стојаноски, Ерзана, Каролина Гочева, Момо Николовски, Игор Џамбазов, Маја Оџаклиевска, Зафир Хаџиманов . .. слободно надополнете ме и со други. Годинава повторно на сцената имаме гости од надвор, српската женска група ” Фрајле” за кои се тврди и дека ќе победат, со една мала резерва околу Дац и Митевски . Додека некогаш на “Макфест” победникот не се знаеше до самиот крај и сите исчекувавме, со потно чело, сега веќе со недели наназад се зборува за победата на “Фрајле” /Дац – Митевски. Не дека можеби не ја имаат најубава песна, но голем дел коментираат дека намерно се изоставени најдобрите пејачки гласови и автори, за да се овозможи терен за лесна победа, а потоа да си прават тезги низ Македонија . Ова се шпекулации секако, но факт е дека најдобрите пејачи на “Макфест” навистина ги нема. И тоа повеќе од 15 години. Со самото тоа и фестивалот веќе не е (воопшто) атракција и по неодамнешниот концерт на Ерос Рамацоти и скорешниот Скопски џез фестивал, ретко кој го спомнува со интерес, особено од музичките сладокусци, а голем дел од публиката не успеава да дознае дека се одржува и да фати на тв (каде патем во првата вечер имало многу лош пренос на звукот, на МТВ1) . А некогаш првите редови на фестивалот беа резервирани за првите луѓе на државата, во еден момент имавме и двајца претседатели, поранешниот и секогаш пречекуван со громогласни аплаузи, штипјанецот Киро Глигоров, и тогаш актуелниот Борис Трајковски. Место во единствениот хотел “Оаза” немаше, освен за пејачите авторите и новинарите од најсилните медиуми. Овој пат 34. издание го посетил министер за култура, но да видиме дали вечер, на финалето (12октомври 2019), ќе присуствува актуелниот претседател Стево Пендаровски. Настрана ова, и победата /победите за која /кои се шушка, фестивалот го дочекаа препирки и јавни препукувања со новинарите. Тие се налутија на организаторот што не им овозможил престој и оброци и заминаа на кулинарскиот натпревар “Гастромак” во Охрид. На “Макфест” , на финалето вечерва, ќе изостануваат и новинарите кои долго го следеле фестивалот, од речиси самите почетоци. Критиката не е злонамерна. Како и да си ја сфатат тие што во моментов се избрани да бидат во фестивалската екипа. “Макфест” денес е болка на секој граѓанин, кога гледа каде бил каде е сега, фестивалот. Каде се греши? И зошто? Организаторот нема легитимно, а ни морално право да се налути на бучните критики на јавноста, денес. Ни да возврати. Туку, во иднина има обврска, без финти, ами со многу работа, да го врати нивото и квалитетот кој некогаш бил, иако веруваме и овој пат ќе излезе некој хит, но тоа не е доволно. Нас фестивал (како фестивал) не ни треба. Нас ни треба нивото на златниот “Макфест” . Она ниво за кое некогаш беше чест да бидеш таму, а денес? Штип беше музички град некогаш по “Макфест” , сега, меѓудругото, музички град и со Музичката академија која ја има и која е расадник на нови таленти и надежи. За почеток нека се направи првиот чекор, догодина вклучување на музичките дејци и студенти и во организација и во авторство. Музиката ќе биде свежа, нова, модерна и верувам авторски (по)квалитетна, одраз на генерациите кои доаѓаат. Некои исти имиња две децении го имаат узурпирано репертоарот и содржините на сегашните макфестовски фестивали и освен “три минути слава” при настапот и наградување не добиваат ништо друго, а македонската поп ризница губи. “Макфест” е музичка болка, а треба повторно да биде Песна! За крај, уште еднаш јавно ќе (се) прашам што би ме привлекло вечер да бидам таму, мене а и штипјани, кои во се помал број покажуваат интерес за својата некогашна гордост, “Макфест” ? Каде е предизвикот?! И, честа? Валентина Ѓоргиевска Парго

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑