Search

infedream

INFE Macedonia official website

МАЈА ПАВЛОВСКА : Некогаш позната како текстописец, сега како Интернационален Цертифициран Уметник!

Маја Павловска, во пошироката јавност е запаметена како текстописец на хитови, а за Тоше Проески го направи препевот за дуетската со Есма “Магија” , и текстовите за “Сон егзотичен” и “Парче од Европа”. Нејзин текст отпеа и Лидија Кочовска, Ана Костовска и други пејачи. Сега, оваа позната мултимедијална уметница, која повеќе од една деценија живее и твори во Утрехт, Холандија, по бројните интернационални изложби, се закити со престижна титула Интернационален Цертифициран Уметник.

Павловска објасни како ја стекнала оваа голема чест.
-Добив покана од НАБК Национална Асоцијација на визуелни уметници на Холандија, како нивни член, ако сакам да аплицирам за добивање титула ИЦА или Интернационален Цертифициран Уметник. Откако ја собрав целокупната потребна документација, линкови до моите уметнички дела и ги исполнив сите барани услови од страна на Интернационалниот Институт за акредитација на уметници, ја поднесов апликацијата на почетокот на Август 2020. На 22ри Септември ја добив конечната одлука на бордот на Интернационалниот Институт за акредитации на уметници дека од тој ден, 22ри, станувам и официјално Интернационален Цертифициран уметник, со што моето име за неколку дена ќе биде заведено во регистерот на цертифицирани уметници на ниво на цел свет, а официјалната кратенка ИЦА, која можам да ја користам секаде до моето име е светски позната и призната.

Се радувам што уметноста, која ја носам од детски денови во себе, конечно е и интернационално препознаена. Титулата ИЦА им ја должам на целото мое семејство, што ме трпи по дома со расфрлени бои, четки, платна, низ насмевка ни кажува.


Покрај безрезервна поддршка од семејството, во сите години наназад, поддршка добивала и од нејзините пријатели и колеги, а особено ја истакнува Ратка Илиева – Лале, која била нејзин професор и ментор, се до нејзиното напуштање на овој свет во 2008.
-Од неа научив многу. Веруваше во мојата уметност. Тука е и Жарко Този – кустос, кој ме убеди да почнам со мои самостојни изложби во далечната 1996 и напиша одлична критика за моите дела, потоа Љупчо Маленко – кустос и директор на Културно информативен центар – Скопје, чиј текст и обраќање до публиката ми даде уште поголема мотивација да продолжам понатаму во уметничките води, како самоук сликар, да го споменам НГО Арт студио и Ирена Гапковска за нивната препорака, како и на НАБК за нивната покана.
Им благодарам на сите спомнати и неспомнати пријатели, уметници, музичари, новинари, кои на било кој начин биле дел од мојот уметнички пат и оставиле траг во мојот уметнички подем, искрено заблагодарува Павловска.

Ва. Ѓ. Парго

Со преродба на забавната антологија, и самата Биба влегува во антологија!


 

Како со прецизна филмска режија , актуелниот протокол, многу гости а никој вишок, емоции какви што подигнуваат нагоре, и магија просипана со прстите од ноќта,  на 21 септември во Александар палас се случи промоцијата на цедето “Незаборавни” , на Биба Додева, составено од преработка на антологиски македонски песни. Без никаква вообичаена тензија, ни збрка, со задолжителното мерење температура и заштитни маски со нејзин знак за сите, спонтано, а со нестрпливо очекување,  под шаторот во дворот на хотелот, се сместија сите стотина гости, на пропишаната дистанца, и просторот го прекри чуден молк, рамно на штама. Исчекување, како на филм. Новинарот Иван Бековиќ го претстави албумот, водителката уште некои технички запознавања, Биба авторите и својата причина за враќање на сцена по емотивната скршеност од загубата на Мајка си, а потоа испеа три песни во живо, заедно со Ана Костова и  Сара Николовска.На крај, и додели плакети од свое име на сите антологиски автори на снимените песни со исклучок на ” Еден бакнеж”, кои за жал не се меѓу нас. Се заврши брзо, но за долго паметење. По многу работи. 

Дојде речиси цела естрада, оние кои ги креираат и изведуваат евергрините и  хитовите, сите елегантно дотерани и со насмевка како главен украс. Позитивни вибрации се ширеа со коментирањето на албумот на Биба, со коментирањето на се уште свежиот “Макфест” посебно со честитките кон Пере “Нокаут” и младиот автор Филип  Неделковски и текстописецот Огнен Неделковски. Никаква трага на суета, лутина или неспокој, ни конспиративни идеи и намери, кај никого. Како една целосна преродба, и на енергијата. Копров, Џокси, Дарио, Скендеровски, Пере, Дојчин, Самарџиев, Иле Спасев, Зоки Труба (Победникот на Охрид фест 2020), Манде и Маја Баги комуникации, Ана Бунтевска, владиката Пимен, градоначалникот на Ресен – почитуваниот доктор Живко Гошаревски, деловни соработници, помагатели, новинари. Толку позитивна и опуштена атмосфера, токму како на филм. Можеби ќе траеше уште подолго, но сите од таму со итање се префрлија во локал стотина метри понатаму, на промоција на Алексадар и Дац. Што треба да знаете за овој албум? Ова се песните кои Биба ги отпеа, во свој стил, зошто таа тоа го може со својот вокал.  За да живеат уште подолго, зошто тие се створени да живеат вечно. 
“Анушка”  музика Григор Копров, текст Ромео Грил (1987)
“Во бестрага” музика Никола Перевски Пере и Владимир Крстевски Франц текст Игор Џамбазов (2001)гости: хармоника Таноа Ставридис виолончело Стела Темпрели
“Ти само збориш”музика и текст Славе Димитров (1977) гостин на саксофон Горан Папаз
“Едно срце имам душо “музика Тоде Новачевски, текст Драган Мијалков (1988)гости: на хармоника Горан Алачки, на виолина Димитар Михајловски
“Лажи ме” музика Григор Копров, текст Ромео Грил (1987)гостин на гитара  Петар Ренџов

“Еден бакнеж” музика   Петар Пешев текст Христо Крстевски (1962)
гости на песната: хармоника Танпс Ставридис, виолина Димитар Михајловски

“Виолина и гитара”музика Валентино Скендеровски, текст Александар Митевски (1996)гостин на виолина Коки Јанков

“Скопје” музика Влатко Стефановски, текст Горан Стефановски (1987)
“Сонце за три светови”музика Винко Мишковски, текст Винко Мишковски и Ристо Самарџиев (1993)гости: клавијатури Винко Мишковски, саксофон Васко Атанасовски
 “Сребрени улици”музика Григор Копров, текст Ромео Грил (1985)гости: на тромбон Сашко Николовски, труба Сенад Усеин

“Необичен круг”музика Биба Додева, текст Ана Антовска (2002)
Бонус траки
“Како некогаш” музика Владимир Дојчиновски, текст Ана Бунтеска (2019)
“Птица”музика и текст Весна Малинова (2020)
Сите аражмани ги адаптира и направи Владимир Дојчиновски – Дојчин
Програмирање, снимање, микс на албумот Владимир Дојчиновски – Дојчин
Мастеринг Иле Спасев
Албумот е снимен во студио “BLUE”,  во период од јуни 2019 / август 2020

Фото кавер Биба Додева

Дизајн Драган Стојановски
Извршен продуцент Биба Додева

Генерален спонзор на албумот

Осигурување Македонија Виена Иншуранс Груп

Валентина Ѓоргиевска Парго

АЛЕКСАНДАР И ДАЦ: За еден бод не добија награда на “Макфест”, но повторно со песна/спот што ќе се пее

 
Скопје, 22 септември 

Песна во нивниот новокомпониран личен забавно боемски жанр, а видео спот во арт манир!

Со ваква комбинација популарниот двоец Александар и Дац деновиве се претставија пред својата (макфестовска) публика. Песната испеана во саботата во Штип, спотот два дена потоа во Скопје . И, за еден бод не добиле трета награда, факт кој секако нема предност во однос на награда што за една песна следува постфестум, а тоа е: слушаност!Обврската за продолжување на животот на новата тема  “Ѓавол да те земе”, ја исполнија со видео запис. Во присуство на голем број фанови и обожаватели, синоќа, во “Трибека Ботаник Гарден и Кафе” , ова популарно дуо го промовираше видео спотот за баладата “Ѓавол да те земе”, интерпретирана заедно со дувачкиот состав “Brasstet Skopje“. Тие осмислија нестандардна промоција помешана со евергрин забава за присутните фанови кои ги очекуваа по враќањето од “Макфест” .
“Со креирање на видео спот за нашата овогодинешна песна за Макфест 2020, имавме идеа да допринесеме за одржување и поддршка на културата во нашата земја. Користејќи заштитни маски во спотот во дел од кадрите, преку метафора, сакаме да испратиме порака кон сите културни работници кои во одреден период стагнираа и беа во неможност да работат дека редно време е да ги замениме “маските“ кои ги носиме, но не оние заштитните, со НАСМЕВКА! Време е со позитивен став да зачекориме кон подобрување на културата и сцената во нашата земја.“ – изјави Драган Спасов – Дац по прикажувањето на спотот.Снимањето се реализираше во просториите на Македонската Опера и Балет, а во негова реализација беа вклучени 20 лица. Нумерата е снимена комплетно во живо, со учество на 10 музичари, во продукција на Иле Спасев. Во фокус на спотот, покрај Александар Митевски и Драган Спасов – Дац, се појавува и убавата Илона Вуковска.Видео спотот за оваа музичка нумера е продуциран од “Пикадо Продукција“, а неговата реализација беше поддржана од “Витаминка“ А.Д. Прилеп. 
Инаку, да потсетиме, Драган Спасов Дац (1963) е македонски актер, првенец во Драмскиот театар, Скопје. Во својот богат театарски живот има остварено многу значајни улоги и признанија. Покрај актерството, тој е и поет и интерпретатор на забавна музика.Александар Митевски (1978) е водечки кантавтор, со 25 години активна кариера како композитор, текстописец, продуцент и пејач. Има напишано преку 200 авторски композиции и има соработувано со повеќе водечки пејачи во земјата и регионот. 

Спотот може да се погледне на следниот линк: https://www.youtube.com/watch?v=kpO6BJDJvOU 
###
Официјални Социјални канали на дуото Драган Спасов-Дац и Александар Митевски:Фејсбук: http://www.facebook.com/dac.aleksandar/ Фејсбук настан: https://www.facebook.com/events/941247166378492/Јутјуб Канал: https://www.youtube.com/channel/UCKKXXzI8Reanit1ZJAohihg 

ГОГА ПОП ГЕОРГИЕВСКИ: Сите треба да сфатат дека имаме заедничка борба за систем кој ќе овозможи ревитализација на македонската музика!

Гога Поп Георгиевски- музичар, и граѓански активист. Оттука, авторитативно ги искажува своите ставови. Член на бендови од 1998 година. По победата на “Рок Фест” во МКЦ со бендот АК’Л, животот го однел на друга страна од музиката, но не и понастрана од неговите пријатели, кои го посветиле животот на музика. По долга пауза, благодарение на Трајко Симоновски – Таци, се враќакако придружен/ритам гитарист во неговиот проект “Лилит”, со кој проект имале многу живи настапи, во Македонија, Косово и во Албанија. Потоа, на покана на Игор Атанасовски – Харе станува и дел и од трио, Игор Џамбазов, Харе и Гога, и настапуваат речиси во цела Македонија. Познат е и по тоа што се занимавал и со организација на настани, но како најважни ги издвојува Кока – Кола Саундвејв 1 и 2, турнејата на “Нокаут” во 2011/12 како и дел од организација на нивниот најпознат концерт, на Скопски саем во Метрополис арена.Негов личен проект беше Friends 2 Friend II –  концерт кој го организираше во МКЦ во хуманитарнии цели и собраните средства беа донирани на негови колеги чие студио изгоре во зградата на Стара Телевизија – Макотекс .Веќе година и пол сум е дел од бендот “Педро Хорисонте” , заедно Петар Младеновски и Иво Митковски. Бендот подготвува материјал за албум кој се микса и мастерира во студиото на Дени Крстев.
Направиле и прв деби настап во рамките на фестивалот “Добра Идеја”, а издадоа и прв сингл, кој, како што вели, за жал до сега не е објавен на ниту едно радио и телевизија, иако културно ја испратиле  песната до сите медиуми. Вистински повод да поразговараме за нештата. 
*Читајќи го вашето професионално CV, Вие, Гога, имате доста остварувања како музичар, во смисла на настапи и турнеи, но не сте експониран и како да сте ја одбрале позицијата во сенка! 
-Кога почнав да студирам медицина, тоа ми стана приоритет, а музиката остана хоби. Оттука, не ми беше важно дали ќе бидам експониран или неекспониран како артист. Другата перспектива е, дека одбрав алтернативна музика, а не естрада и популарни правци односно покомерцијални жанрови.

*Музичарите овој период го доживуваат некако како пост-апокалиптичен. Нагло се им се пресече, немаа настани, немаа приходи, се сопре, сега како да почнуваат одново. Како го поминавте вие периодот на карантинот и потоа? 

-Лично имав премногу проблеми со мојата постојана работа која исто беше погодена со кризата. Сепак таму обезбедував плата – нешто кое немаа можност музичарите да го постигнат веќе шест месеци. Протоколите, одлуките околу организацијата на настани се “строги”, би кажал импулсивно донесени. Тврдам дека истите се донесени врз база само на одлуки на Министерството за здравство, но не и на совети од Министерството за економија, туризам и култура. Имено, тука гледам дисфункција која не верувам дека ќе го надополни и така сиромашниот буџет на артистите. 

*Години наназад свиревте по локали и клубови со значајни имиња од сцената. Како се вклопија тие музички комбинации, Џамбазов,  Харе Гуру, Пеце “Суперхикс” ?
-Клучен лик беше Таци. Тој ме запозна со Харе, а Харе со Џамбазов. Со Пеце се знаевме многу одамна и од алтернативната музичка сцена, поточно МКЦ, но и од неговиот некогашен клуб”Кастро” . Разликата е во тоа што со “Лилит” , бендот на Таци, исто како и со “Гуру Харе” , бендот на Харе свиревме претежно музика направена од Таци соодветно од Харе и Џамбазов. Со Пеце, свириме музика која генерално заедно ја правиме јас, тој и Иво (тапанарот).

*Но, чинам македонската авторска музика сосила се притиска да замре. Нашите музичари немаат шанси  да настапат со свој репертоар во клубовите, самите газди не им дозволуваат. Малкумина се  тие  славни со свои песни, па и тие немаат доволно свои хитови и мора за свирка да “позајмуваат” туѓи. 

– И во странство постојат таканаречени кавер бендови кои свират туѓа музика. Дури постојат бендови кои плаќаат специјални авторски права за да можат да изгледаат и звучат скоро идентично на оригиналот. Скопје беше главен град во Македонија за кавер бендови популарно наречени – тезги. Бидејќи не сме многу како народ, оние луѓе и свирачи и публика, се знаеме горе-долу, па така многу често тој „тезга„ бенд знаеше да отсвири и по нешто авторско. Проблемот на „немање доволно песни„ не е врзан со авторите и бендовите, ниту е врзан со сцената. Јас знаејќи многу луѓе кои се занимаваат со музика тврдам дека има не само песни него албуми и албуми кои лежат заборавени во студијата од други причини.

*Тука да се осврнеме и на културната политика на градот, и на државата од која искрено согледувам дека ќар со години наназад имаат само мал број на музичари. И никако да се смени. Напати се добива впечаток дека секоја културна институција има свои пулени, и не се влегува лесно во тие шеми. Како малку да се промени тоа модел на функционирање, односно повеќе закочување? Има веќе нагласена потреба од нешто како нова самоорганизација и активно барање на своите права? 

-Полека допираме до суштината. Нас, мене, не ми смета што постојат артисти кои полесно го наоѓаат патот до парите односно се реализираат. Лудо би било да кажам и да критикувам нешто што мене лично не ми се допаѓа, а е туѓа гордост како музички израз бидејќи – за вкусови не се дискутира. Со “вашарот” кој се создаде по институциите премногу личен интерес е инволвиран во уметноста каде нема место за таков пристап, а механизмите кои постојат а се во насока на создавање или популаризација на културните вредности, многу често се гледаат како отскочна штица за лично богатење – не за оставање вистински белег во културата. И да, ваквиот краткоглед пристап, бара реорганизација или организација на артистите во нови здруженија или реформирање на старите.
*Гледаме и самите, се беше без национален концепт, очигледно, особено последнава деценија. Нешто што нема никаде на  друго место- пивофести, питијади,прескапи гостувања, преголеми хонорари за надворешни музиќари, под изговор дека публика ги сака, а државата наша мора да ги плати. Се одлеаја огромни средства и пак немаше некое задоволство. Го делите моето мислење? 
-Секако дека го делам Вашето мислење. Сепак за да објасниме треба некој транспарентно да ги покаже средствата кои беа одвојувани за Култура, поточно музика од една страна и реализираните проекти од друга страна. Вака ќе се видат резултатите. Како и претходно, одлуките кои се донесуваа во насока на музиката односно културата беа импулсивни и се донесуваа за да се задоволи една мала група луѓе наместо тоа да биде Национална долгорочна стратегија која ќе важи за сите. Дефинитивно причините за ваквиот статус на музиката во Македонија не се немање пари, немање услови, немање автори – напротив немање на систем.

*Здружение на музичари, функционално,  објективно ни тоа нема. Има неколку  силни продуцентски куќи, од кои некои се и  прилично затворени во својата работа и неколку манифестации. Што им останува на ” невклопените” музичари?
– Прво нема многу функционални Здруженија на музичари. Оние кои функционираат се како што и Вие рековте од некој затворен тип. Вториот проблем е што истите се основани од музичари.Можеби звучи смешно, но сериозно здружение под својата капа треба да има правници, економисти, менаџери и слично. Не можете од еден одличен музичар да барате да свири одлично, да биде добар адвокат, добар менаџер и да го “бутка” бендот или проектот низ сите бирократски лавиринти. Продуцентски куќи има. И тоа има малку, она што нема се промотери. 

*А, можеби и не е толку опасна затвореноста на институциите, колку што е на медиумите, за да не дознаеме пошироко за многу квалитетни луѓе и уметници потенцијално креативни музичари. Еве самиот велите дека  Вашата нова песна никаде по медиуми ја нема. Се согласувате ?

-Медиумите се фокусираа на дневно – политички проблеми, жолт печат и таблоиди и едноставно изгубија интересза македонската музика. Порано, им пополнувавме програма во доцните вечерни часови, или рано наутро кога таргетот е повозрасна популација. Сега веќе ни тоа, затоа што подобра гледаност имаат доколку пуштат реприза на сапунска серија или десетинна пати повторат некој странски хит. Од друга страна со проширувањето на програмските пакети нашата сцена многу брзо требаше да се изедначи со странската. Лошата односно немањето стратегија во овој дел направи дупка од десетици години.

*ОК. И поотворено ќе ве прашам, сметате ли дека има луѓе или мрежа, против кои навистина треба организирано да се реагира , зошто работата против интересите на македонската музика и македонските музичари? 
-Видете, не го гледам ова како борба против некого. Сите треба да сфатат дека имаме заедничка борба односно правење на систем кој ќе овозможи ревитализација на македонската музика, а потоа систем кој ќе овозможи нејзина промоција. Овие две спреги се многу важни затоа што само на тој начин едното ќе овозможи продукција, а другото пазар за музиката која се создава или не се создава во моментов.

*Скопскиот ноќен градски живот е уште една гор(ч)лива тема, посебно за оние кои го искусија на времето со сиот вкус на деликатес. Како да се направи нешто барем приближно слично, како размислувате во однос на таа тема?
-Од по ослободувањето 45-та до некаде 2005 година ние успешно се носевме со светот како жанровски така и по квалитет. Посвежи примери за ова се фактите дека електронската музика дојде во скопските клубови во исто време, па имавме и клуб кој беше оценет како еден од најдобрите во Европа – “Колосеум”. И сега, кога веќе нема медиуми, кога веќе нема клубови, кој би имал мотивација во ваков временски вакуум да биде промотер? За да биде промотер, треба да има свој медиум преку кој ќе промовира македонска музика години и години, за еден ден тие артисти можат да направат рентабилен концерт и да бидат онака популарни како што заслужуваат, а од тоа промотерите и менаџерите да имаат некаква корист.
*Патувавте и со Џамбазов, доста популарен секаде, но и најпознатите музичари  знаат да се жалат. Забележавте ли разлика, ете да речеме дали барем музичари од таков ранг имаат доволно поддршка од медиумите и институциите, ако веќе немаат доволно  почетниците? 
-Не. Убав пример е Игор. Игор не е популарен за тоа што нешто направил вчера или пред десет години. Игор е популарен затоа што прави и направил дваесет и пет, триесет години. Игор бил популарен од неговото детство до денес, а денес има бендови/луѓе кои популарноста во државава допрва што ја стекнуваат, а можеби и никогаш нема да ја стекнат. Неетички ми е малку да коментирам во име на Игор, но мислам дека и него да го прашате ќе се согласи со тврдењето дека никој не е поштеден или привилегиран во оваа ситуација. Единствен инстант хит беше „Не сум твој тип„ на Дупер нешто што ретко се случува и на светската музичка сцена па како пандан би ја земал Били Ајлиш. Ова се ретки, ретки примери на инстант успех.

*На крај, интересно е да го споделите со нас, се разбира доколку сакате, чиј хонорар од дојденците најсилно ве “пецна на плускавец”? 
-Воспитан сум во духот на братството и единството. За жал тука не гледам ни братство ни единство туку гледам голема неправда. Просто низ асоцијативен пример: Пратениците си доделуваат апанажи и патни трошоци – законски. Тоа е правилно бидејќи е законски, а дали е праведно?! Ако нема систем – ќе го отсвириме. Дај Боже да има „публика„ да слушне. И крајниот одговор е: Да, преку здружување ќе го направиме. Значително високи се хонорарите на колегите од Србија на пример. Не им завидувам да не ме разберете погрешно. Едноставно не ми е драго кога некој свирејќи на иста сцена со македонски музичари зема речиси сто илјади евра, а македонските артисти се платени со износи од 10% или помалку.

*И, сосема за крај, на кој начин го  реализиравте својот неискористен креативен потенцијал досега  создававте музика за да биде достапна еден ден кога ќе се отвори полето …што ќе следува во иднина? 
-Моментално работиме на музиката на бендот “Педро Хорисонте”. Тоа состав во кој членуваат Петар Младеновски, Иво Митковски и јас. Работам и на друга музика која можеби никогаш нема да најде вистински пат до македонскиот етер но ја фокусирам кон други пазари односно Европа. Материјалот „за тука„ сами си го финансираме и во одреден момент кога ќе биде се готово ќе го пуштиме. Дали истиот ќе најде место на програмата на македонските радија и телевизии – мислам дека нема. Дали ќе стане некоја песна хит – исто мислам дека многу тешко. Затоа ни мотивацијата не ми е во издавање на материјал туку во создавање.
Валентина Ѓоргиевска Парго

Фотографии: Кристијан Теодоров и Борис Маус Јосифовски

БРАЌАТА КОВИЛОСКИ НА ХИПХОП АЏИЛАК ВО ЊУЈОРК: Пешачевме по триесетина километри дневно, исцрпени, но и пресреќни…

DCIM\100GOPRO\GOPR0591.JPG

Македонската публика, официјално, во рамките на годинешниот фестивал за филм “Синедејс” , во убав амбиент на отворено во Ибни Пајко, го проследи филмот “Њујорк: Аџилак”, за патувањето на точно определена посакувана одредница на двајцата браќа Ковилоски, Александар и Славчо. 

Драг Славчо, доби ли аџилакот свој среќен крај на патувањето? 

-Ми се допадна амбиентот што го понуди отворениот простор во Ибни Пајко и вниманието на организаторите кон македонската премиера на филмот. На македонската премиера, макар и во време на пандемија атмосферата беше одлична, луѓето позитивни, а ние живи и здрави. Што да посакаме повеќе?
*Интересна репортажа, Во која на левтерен начин и без многу натрупани информации, давате опис на почетоците на хип-хопот. Што ве водеше низ  сценариото? 

-Мило ми е што така мислите, тоа беше и целта. Едноставно сакавме да дадеме наше видување за Њујорк, како светска престолнина на хип-хопот и да направиме споредба со Скопје, со македонската сцена. Најважно беше да не ја оптоваруваме приказната со премногу детали кои би можеле да ја заморуваат публиката. На крајот на краиштата, не се сите хип-хопери, па премногу информации за кратко време би можеле да делуваат контрапродуктивно.
*Имавте доволно материјал за да имате и доволно главоболки што да влезе а што да отфрлите од конечната верзија на филмот? Впрочем, секоја секунда помината во Њујорк е драгоцена и поинаква.

 -За да може да се презентира слика на Њујорк онака како што ни беше замислата снимиме материјал кој не се брои “со саати”, туку со денови (ха-ха). Колку е добро, толку е и лошо, бидејќи понекогаш тоа значи дека треба да се исфралат парчиња кои исто така се интересни, како на пример оние од Њујорикан поетс кафе. Првата верзија на филмот беше преку еден час. Потоа, како што се вели, кратевме, сечевме и лепевме за да дојдеме до 40 минути. Тој процес не е лесен, можеби затоа на постпродукцијата работевме повеќе од две години.
*Местата кои ги посетивте и снимавте се најголемите точки на тој град, кој всушност е своја планета во Планетава. Колку денови ви беа потребни да го прошетате сето тоа? 

-Сосема Ви е на место забелешката дека Њујорк е своја планета на Планетава. Останавме подолго време, но ми се чини дека бројот на деновите не се толку важни, колку што е важен интензитетот на дожувувањата и чувствата предизвикани од самиот град. За да стигнеме до некои подалечни места од градот користевме метро, но најважното беше да пропешачиме најмногу што можевме. Пешачевме по триесетина километри дневно. Бевме исцрпени, но задоволни, да не кажам пресреќни.
*Денес е време на масовна комуникација, сторите ли напор да стигнете со некоја од големите хипхоп ѕвезди кои се актуелни?

 -Со некои од нив веќе одамна имаме остварено соработка. Не само со хип-хоп музичари, туку и со хип-хоп теоретичари, активисти, слемери, актери. Како дел од групата Клан Исток и организацијата Хип Хоп македонија сме биле предгрупа на Busta Rhymes, Jeru The Damaja, на RZA од Wu Tang Clan, Coolio, сме имале соработка со професорите и теоретичари на хип-хопот Триша Роуз, Мајра Браун, Ракел Ривера, а блчиски контакти одржуваме со Карлос Андес Гомез еден од најпознатите американски и њујоршки слем поети и актер, особено познат по настапот во Inside Man на Спајк Ли.
* Неосетно начнувате и една многу суштинска тема, црно-бела тема за дискриминација и њујоршка класна разлика, голема колку од овде до хоризонтот. Навистина тоа е толку воочливо на прв поглед?

 -Ние ја забележавме веднаш. Можеби бевме сконцентрирани на тој дел, но се забележува уште при самото пристигнување на аеродротот ЏФК во Њујорк. Забележливи се уште повеќе тие разлики во раса и класа понеколкудневен престој во градот, почнувајќи од градежните работници, уличните продавачи на переци и хот-дог, до музеите и уметничките галерии. Да не ме разберете погрешно, така е секаде во светот, видете го само Париз со околните населби, но и под самата Ајфелова Кула, кој продава переци, ладни напитоци и магнети. Тоа е во самата основа на капитализмот, тука не се виновни само индивидуалци, таква е поставеноста на системот.
*Бронкс. Некогаш важеше за место на кое ти е страв да припариш, не па да прошеташ слободно. 

-Слична реченица употребуваме во делот кој се однесува на Харлем. Сепак, во делови на Харлем денес е започнат процес на гентрификација, односно обновување на руинираните објекти. Уличните пазари и “бувљаците” неодоливо ни заликуваа на скопските Бит-Пазар и Шутка, па во еден момент се почувствувавме и како дома. Инаку, навистина има делови од Њујорк кои апсолутно не се препорачува да ги посетуваат туристи, но во незнаење евентуално човек може да заскита и да се најде во непријатна ситуација. Но, ќе потенцирам, ако сакате да се чувствувате безбедни, тогаш седете си дома. Њујорк е град со предзивици и ако не сте подготвени да ги прифатите, останете на Менхетен, исклучиво во Даунтаун или Аптаун. Но така нема да ја добиете вистинската слика на градот.Да бидам искрен, најголемиот предизвик за мене беше посетата на населбата Бедфорд-Стеивесент во Бруклин. Во разговор со еден таксист, патем Афро-американец, ни рече дека кога ќе го повикаат да оди таму, тој одбивал, па затоа беше зачуден што двајца белци, туристи, европејци, отишле таму сами и без придружба. Ни вели: „Вие или сте е**но луди или сте премногу храбри“. Му рековме, не се секирај, познато ни е, ние сме од Балканот (ха-ха).
*Хипхопот дефинитивно е човечка револуција, првата и жолчна  музичка  побуна за човекови права. Во филмот ги спомнувате и Баста Рајмс и славниот Тупак и други… Денес хип-хопот е мек и умилкувачки, напати за пеперутки, кај нас некои хипхоп текстови се како за шлагери. Каква е таа “еволуција” односно трансформација од силна побуна до тивка нежност? 

-Во 1999 година основавме Хип Хоп Македонија, а од 2005 година започнавме со предавања за хип-хопот низ повеќе средни училишта, културни центри, факултети, научни институции итн. На сите тие предавања ги потенцираме развојните фази на хип-хоп културата до денес. И секогаш нагласуваме дека хип-хопот е култура за јавно и јасно искажување на своите ставови, без разлика дали се политички, религиозни, економски, уметнички. Таа улога на бунт, на борба за човекови права, на раскажување приказни, на енергичност, изврши толку големо влијание во самиот систем на западниот свет, што големите корпорации го оценија како можност за заработка. Нивното етапно навлегување во хип-хоп културата од крајот на 20 и почетокот на 21 век значеше олабавување на ритмите и лириките поврзани со социјални содржини и нивно насочување кон создавање на поп продукт во кој требаше да се препознае младата публика. Значи, станува збор за индустрии од областа на модата, на музиката, филмот, на кои тешко може да се одолее со оглед на нивната финансиска моќ. Во моментот кога големите белечки корпорации влегоа во светот на хип-хопот со намера да прават бизнис и пари, а не да го слушаат самиот импулс на хип-хоп културата, се случија овие ср*ња што се случуваат денес.
*Во однос на претходното прашање, дали можеби хипхоперите со својот бунт и револт што го носат најчесто се притискани и репресирани  од системот? Секаде или веќе никаде? 

-Ова прашање заслужува мошне долг одговор и мило ми е што го поставивте. Сепак, невозможно е да се одговори едноставно во ограничен простор и време. Ние на него сме посветувале цели поглавја во нашите 3 книги поврзани со хип-хопот. Станува збор за невидлив круг на репресирани и репресирачи, кои одвреме-навреме си ги менуваат улогите. Токму поради тоа денес се и расните демонстрации во САД. И за време на нашата посета во Њујорк бевме сведоци на демонстрации по повод убиства на Афро-Американци. Тоа го прикажавме и во документарниот филм.
*Песната која ја рапувате ја препознав, но не сте познати кај пошироката публика, велам, а сега со филмот излегувате од таа рамка. Забележав доволен број публика, значи познати сте во тој свет. Што имате снимено досега?

-Ние како организација Хип Хоп Македонија, група Клан Исток и како поединци веќе изградивме препознатлив имиџ. Тука влегуваат сопствено студио, повеќе музички албуми, предавања за хип-хоп културата, три книги за хип-хопот, колумни на разно-разни сајтови, голем број предавања и дискусии на оваа тема и специјален фељтон по повод 40 години од појавата на првата хип-хоп песна во 2019 година, во повеќе продолженија на страниците на весникот „Нова Македонија“. Да не го заборавам и документарниот филм за историјата на амкедонскиот хип-хоп „Сложувалка“. Филмот во 2015 година од Македонските алтернативни награди беше прогласен за најдобар македонски документарец, а доби специјална награда и на белградскиот фестивал Док’н’Ритам за уметничка искреност. Јас како професор на Културолошките студии на Институтот за македонска литература при Универзитетот Св. Кирил и Методиј предавам предмет Супкултура во која хип-хопот има централно место, со што хип-хоп културата влезе и во високите академски кругови. Верувам дека никој во Македонија, на Балканот и во источна Европа воопшто нема направено толку многу за промоција на хип-хоп културата.


*За филмот, би коментирала само погледнато ” низ објектив на гледач” . Филмските стручњаци сигурно ќе најдат забелешка за монтажа, режија, сценарио, поента, барем така претпоставувам јас, може грешам, не сум стручна во таа област . Но, интересно е навистина колку привлечна освежителна репортажа сте направиле со суштински прашања и паралели за таму и овде. Тоа чини. Како се снајдовте со финансии? Со патувањето… 

-Всушност, за сценариото и монтажата ги добивме најголемите честитки од филмските работници и од публиката, што особено нè радува. На музичкиот дел се посвети максимално внимание за да може да ги долови сликите и сцените од различни квартови и епохи во развојот на хип-хопот, а климањето на главите на публиката значеше дека е полн погодок. Инаку, патувањето во Њујорк се реализираше во рамките на проектот Hip Hop Made in Macedonia за презентација на македонската хип-хоп култура во САД. Опремата и целиот процес на снимање и постпродукција, луѓето ангажирани на филмот, сето тоа е направено од љубов.
*Се заблагодаривте на повеќе луѓе. Како тие ве помогнаа?

 -На различни начини. Директно и индиректно. Со самото тоа што нè поддржале во нашата работа. Кога во некои денови сосема ќе излезеш од колосек понекогаш е доволен само добар збор за да се вратиш на вистинскиот пат.
*Аџилакот славно заврши, на Синедејс. Ама, продолжува и на други фестивали. Кои се тие?

 -При претставувањето на филмот, уште на почетокот пред проекцијата, двајца од екипата што работеа на него најавивме дека светска премиера имаше на ДОРФ Фестивалот во Хрватска, а дека следната недела е закажана проекција на ДОК’н’РИТАМ Фестивалот во Србија. Во тек се преговори за прикажување на филмот на повеќе места. Веќе остваривме контакти со повеќе европски филмски фестивали и неколку од Азија. Времето е такво што нè дозволува да бидеме физички присутни на сите проекции, па мораме да се адаптираме на ситуацијата.
*Честитки за сиот овој успех. Генерално, во која насока ќе се одвиваат  вашите следни планови?

 -Засега ќе продолжиме со активностите со документарниот филм. Обврските за негова промоција продолжуваат и понатаму. Станува збор за процес кој бара време и енергија за филмот да дојде до што повеќе луѓе. Слични беа обврските и со претходниот документарец на кој работевме „Сложувалка“ од 2015 година, така е и сега. Во секој случај, веќе имаме 2-3 идеи за следни документарни проекти што треба да бидат сосема поразлични од сè што сме работеле досега.

Валентина Ѓоргиевска Парго

 

Омар Џафероски со својот дебитантскиот настап освои награда на Макфест 2020!

 

Талентираниот млад пејач Омар Џафероски, на својот дебитантски настап на Макфест 2020, со одлука на стручното жири го освои високото трето место.

На фестивалот Омар Џафероски настапи со песната “Ако те изгубам”, музика и аранжман Николче Мицески, текст Весна Малинова.

“Возбуда и секако огромно задоволство беше кога ја добив потврдата од нашиот најреномиран фестивал на забавна музика Макфест,  дека со песната “Ако те изгубам” влегов во натпреварувачкиот дел на овогодинешното издание, но дека од таму ќе се вратам со освоено трето место во таква силна конкуренција од 24 изведувачи сепак не очекував.Би сакал и официјално да му честитам на Пере и Нокаут за освоеното прво место и секако да се заблагодарам на Николче и Весна за одличната песна и Благодарност до стручното жири на Макфест што го награди тоа”, вели Омар Џафероски

Стоп за сите 35. аномалии, “Макфест 36” среќно!


“Сите го чекаме твојот текст” , добив порака во инбокс, од големо музичко перо, во однос на годинешниот “Макфест”, иако дадов до знаење дека фестивалот не го следев во живо. А не го следев ни вооошто, бев на “Синедејс”, на македонскиот  музички документарец” Њујорк: Аџилак”, но и корона-ситуацијата не дава да “летаме” кај сакаме, ко порано. Тоа не е никаков хендикеп за нешто што одело на ТВ. Напротив, предност е, ќе стекнеш пообјективен став како и секој друг гледач кој се закотвил пред малиот екран да го дофати задоволството, и затоа публиката секогаш има поточен опис и коментар од било кој новинар на самото место. Прегратките, блискоста, пријателството, атмосферата, директниот контакт со емоциите те понесуваат, и сето тоа малку ти фрла од фестивалскиот прав на очите и ти не можеш да видиш се. Ќе ти треба време.

Многу голема штета што изминатиов период со години врз фестивалот имаше залепено цврста кора, од која не се гледаше музиката, но која веќе почнува да пука. Па коментиравме за се, само запесните не остануваше ред.

Како новинар-колумнист “про боно” си дозволувам да објавам што точно мислам, па еве и мое мало резиме на нешто невидено (и, веќе видено).

“Макфест” е светост во македонската антологија, најгоре го држи приматот. Годинава го имаше своето 35 издание. Се одржа по посебен протокол (хм, можеби целосно интересен опис”посебен протокол” ) и сега на нас останува да фрламе со дрва и камења. Не, не сме уморени, но, на големо изненадување годинава нема да посегнеме по камењата. Затоа што, ни публиката не посегна баш многу. 

Заслугата за тоа има првата фестивалска вечер, која уште не држи, а според идеја на првиот легендарен директор Стојан Троицки се одржа како ревијална вечер (на штипскиот плоштад), со некои од победниците и со најубавите хитови (впрочем, често пати за некоја од тие макфестовски песни мислиш дека победила, затоа што таа го победила времето, а не биле ни наградени со награда ).

Публиката се стопи, гледајќи ги, слушајќи ги, Џафер, Лидија, Џокси, Дарио, Маја, “Интервали”, Олгица, Ристо, за прв пат коментарите беа оправдувачки  од типот- желни сме за вакво нешто, ако некој фалшираше тоа е затоа што хаосот си го сторил своето, нашите најдобри пејачи се поретко пееле, не одржувале кондиција, туѓите им го зеле редот, па зошто така, па до кога така, па стоп-доста е така!

 Тоа што постојано предизвикува пријатно и нежно “голицање” на емоции е секогаш добредојдено, како “Свирете ја зајди зајди”, “Ти си тој”, Таму кај што си “,” Сонце за три светови”, “…

Макфест со таквите евергрини си го одбрани идентитетот за сите времиња и за цела иднина, ако се разбираме, и никој не може ништо да му земе и смени (ви намигам). 

Втората вечер, синоќа, почна со кулоарската најава дека ќе победи позната група (ви напишав и пред фестивалот). Јас само ги пренесувам кулоарските муабети – “на победникот му должат кога со преубаво танго не влегоа во финале…  плус во игра се познат татко и млад син…релации со организационен тим… малку повеќе логистика… “, но, сега велат и дека песната била фина, сосема во нивни стил, сцената исто така и сл. Во однос на тоа, секој си знае сам што направил, дали во нешто учествувал со своето чисто срце или со валкани раце, но победникот е тој, одиме понатаму. 

Во однос на песните, коментираат дека биле, во однос на ситуацијата, добро сработени. Пристојни аранжмани, добри пејачи, Биба, Наде, Светлана, Ѓоко, Виктор, се запознаваме со Омар, Полина. Наградените се познати и нови имиња. 

Актуелните и со екстра “карантинска слава” , Александар и Дац не добија награда, ни победа, ама не ја добија ни минатата година кога беа силни морални победници и кога после цела деценија и повеќе на фестивалот, конечно слушнавме некој да направи нешто што се насетува дека ќе е  евергрин. А топлата “жица од гитара” – многу вртена на радијата (еве тука да прашам, дали се уште има награда за најслушани песна меѓу два фестивала, што е фактички и целта, а воедно и најрелевантната награда?! ). 

Ни нивната песна не ја слушнав се уште, освен дека добиле најдолг аплауз, нели рековме сега се во жижа. Нека ми простат, јас на нивната ноншалантност се уште гледам како на некој ” тандемски перформанс” кој одвреме навреме се вклопува во некоја рамка (во случајов фестивал) зошто и едниот и другиот што би повеќе освоиле кај нас од она што досега го имаат освоено, секој на свое поле ? Тие со својата приказна повеќе како да се, што се вели за свој мерак, за седвах, за боемштилок. 

Александар патем, е и автор на слушана победничка макфестовска песна (“Виолина и гитара”) , и по категорија и ранг, можеби повеќе одговараа за настап во првата вечер (или за уметнички директор) , како и Биба, што не значи дека јас сум таа која треба, смее, и да им каже дали и натаму да се, или да не се натпреваруваат, слободна волја. Не мислам на возраста, мислам на рангирањето кое треба е прецизно направено, инаку, кај пејачите нема возраст тие секогаш во себе си се млади, инаку не би биле пејачи.

***

 Е. Интересна и најголема атракција, а во сенка и без помпа, беше пејачкиот  настап на маестро Григор Копров “алфа и омега во македонската забавна песна” . Ќе бидам малку суеверна и некако тоа го сфатив како една нечија голема желба, за која можда ете и самиот тој не бил свесен, пеел пред 50 години, запеа и сега. А велат кога се исполнува нечија желба се си доаѓа наместо, зошто ако е неисполнета, а има правдина во неа, таа дрма, тресе и создава немир. На оние кои им се исполнија убавите желбите нека се радуваат, на оние на кои не, нека замислат уште поголема. Ќе им се оствари кога тогаш.

 Забелешки и шепнувања на уво, годинава, не примам. Само пред вклучен  диктафон. Од типот ” префрлија пари па морав да ги враќам… договорив тој да пее, тој да плати, тој да добие, тој да се јави таму… таму има и редициви од претходната власт, а не само проверени професионалци  “… Доколку е така, време им е за едно убаво истражувачко новинарство и раштрафување на погрешно зацврстената арматура. 
Но, да! Било што било. Според сицилијанско правило  “кога сите се виновни, никој не е виновен”, а има многу виновници кои малку повеќе скршнаа од патот и се залета, заборавајќи на својата општествена одговорност. Време е да се подзамислат и поправат.

Јас очекувам една потемелна и постручна интервенција, зошто, за жал веќе не се обраќам на оние на кои им се обраќав 35 години, на мојата читателска публика, ами се обраќам на власта, да превземе нешто што е веќе повеќе од морално и потребно. Ако тоа не се случи ние веќе немаме проблем со Макфест, ние имаме поголем проблем, со идентитет на нашата човечност. Фестивал со сите нишани, како некогаш. Во кој целото организационо и искуствено знаење на велемајстор Троицки на маса, надополнето со познавачи на работата, неговото почесно место во прв ред, потоа избор на уметнички директор со регуларен конкурс и куп пријавени кандидати (без телефонски јавувања по градоначалници). На сцена докажани и со подеднакво дадена шанса на автори и изведувачи, строго казниво местење, договарање, ценкање, пазарење, танте за кикирику. Отворен конкурс за снимање во студија, кои нема да се секогаш исти. Организационен тим без дамки и опашки (партиски и секакви други) , во тимот не луѓе кои главно ќе чекаат да им стигнат пари од Министерство и да тријат раце, акредитирање на новинари кои тоа го следат и познаваат, и секако избор на соодветна водителка/водител, или замена со нешто проверено, особено ако нешто не може да биде заменето со подобро. Се си ма влијание, и само добар концепт, правила, ќе го вратат Макфест.

СТОП за сите аномалии во изминативе 35, комплетно освежување, Ф5, редефинирање, темелно реновирање а не само на само привремено шминкање на фасадата (со нови трикови ), а на публиката и останува можноста да ги преслуша на јутјуб, некогашните песни и победници и сегашните, да ужива, да направи паралела, и да си го бара своето право на се подобра и поквалитетна музика, макфестовска.


Валентина Ѓоргиевска Парго 

“Њујорк: Аџилак” ја собра хипхоп публиката на “Синедејс 2020”!


 Двајца македонски хипхопери, браќата Славчо и Александар Ковилоски, го остваруваат својот сон, и заминуваат на својот хипхоп аџилак во Њујорк, градот од каде потекна овој субкултурен музички жанр. Го преточуваат во интересна  40 минутна репортажа со документарен предзнак, кој скопската премиера ја имаше синоќа, 19 септември, на “Синедејс” во Ибни Пајко. 
Хипхоп публиката, претежно млади гледачи, го изгледа интересниот филм, со оригинален наслов NEW YORK: THE PILGRIMAGE, а потоа не ги штедеше аплаузите. Овој музички документарец, во режија на Славчо Ковиловски, а во продукција на Александар, е своевидно патешествие низ улиците на Њујорк, родното место на хип-хоп културата. Сите тие културни влијанија, расни проблеми и борби за права се прикажани во културна смисла. Главна цел е да се направи паралела помеѓу развојот на хип-хопот во САД и во Европа, поточно во Македонија, каде што хип-хопот се појави на почетокот од 90-тите.Овој документарец исполнет со музика од златното време на хип-хопот и слики од гетата и местата каде што се развиваше оваа култура, даваат личен приказ за градот што го доживеал авторот на филмот, кој пораснал со хип-хоп културата. Она што е исто така а впечатливо, во неговото видување е што покрај њујоршкиот  историјат на хип-хопот, дава и снимки од најубавите и најинтересни места во градот. На почеток на премиерата авторот се заблагодари за поддршката на луѓето кои логистички го помогнале Алек, Стојан Каевски, “Клан исток”, Деко, Мац, “Арена рекордс”, Емилија, на фамилијата, Јане Теохаревски, и најави наскоро прикажување на фестивал во Србија. Монтажата е на Гаврило Марјан.  http://cinedays.mk/event/njujork-adzilak/

“Нокаут” победија на Макфест “2020”

Вечерва (19.09) во Штип се одржа втората вечер, а воедно и натпреварувачка, од 35-тото јубилејно издание на “Макфест” .

За прв пат на градскиот плоштад во Штип, и во одлична атмосфера, уникатниот македонски фестивал на забавна музика понуди 24 нови мелодии.

Победи групата Нокаут со „Сакам да живеам“, а наградени беа и други македонски пејачи.

Сите наградени може да ги прочитате на следниот линк

http://www.makfest.mk/нокаут-победник-на-макфест-2020/

Blog at WordPress.com.

Up ↑